ใหญ่ปรากฎขึ้นไม่ไกลนัก มองไปปราดเดียว เธอก็เห็นว่าทางเดินนี้สิ้นสุดลงก่อนจะถึงยอดเขาลูกนั้น
นี่มันทางตัน! ถ้าเธออยากจะประหยัดเวลา หลิงหลานก็ควรจะหันหลังกลับไปที่อีกเส้นทางหนึ่งเพื่อค้นหาเบาะแส หลิงหลานขมวดคิ้ว มองไปที่ยอดเขาลูกนั้น ครุ่นคิดว่าควรจะหันหลังกลับไปดีหรือไหม
“หลิงหลาน เธอต้องจำไว้ว่า ไม่มีคำว่า ‘เกือบจะ’ ในการศึกษาทักษะการต่อสู้มือเปล่า และยิ่งไม่มีทางลัด ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก เมื่อเรียนทุกสิ่งทุกอย่างแล้วก็คือเรียนรู้ ถ้าเธอยังไม่ได้เรียนครบทุกด้านก็แปลว่ายังไม่ได้เรียนรู้ มันมีแค่สองประเภทนี้เท่านั้น ไม่มีอื่นใดอีก” ทันใดนั้นน้ำเสียงเย็นชากระจ่างใสของอาจารย์หมายเลขเก้าดังขึ้นในห้วงสติของหลิงหลาน
ตอนนั้น สมัยที่เธอยังคงเรียนทักษะการต่อสู้มือเปล่าขั้นพื้นฐานอยู่ อาจารย์หมายเลขเก้าได้ถามเธอว่าเธอเรียนรู้แล้วหรือยัง หลิงหลานได้ตอบอาจารย์หมายเลขเก้าด้วยความระมัดระวังว่าเรียนรู้เกือบจะหมดแล้ว
คำตอบนี้ทำให้อาจารย์หมายเลขเก้าต่อว่าเธออย่างหนัก ยิ่งเตือนเธอว่าไม่ว่าจะทำเรื่องอะไรจะต้องทำให้เต็มร้อยก่อนถึงจะค่อยคิดจะเดินไปยังขั้นต่อไป
ต้องให้แน่ใจหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เหรอ? หลิงหลานเกาหัว ถอนหายใจออกมาเบาๆ ละทิ้งความคิดที่จะหันหลังกลับไป ภารกิจนี้ไม่น่ามีกำหนดเวลา ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นเธอก็เข้าไปตรวจสอบดู หลิงหลานรู้ดีว่าถ้าหากเธอไม่แน่ใจ เธอจะไม่มีทางสบายใจได้เลย
ห
