ียดาย สิ่งที่ตอบหลิงหลานยังคงเป็นความเงียบงัน หลิงหลานงุนงง หรือว่าเธอคาดเดาผิดไป?
หลิงหลานขมวดคิ้วแน่น สายตากวาดมองดูรอบๆ เส้นทางด้วยความหวังว่าจะพบคำใบ้อะไรบ้าง ถ้าเป็นการทดสอบ มิติการเรียนรู้ย่อมต้องบอกอะไรบางอย่างแน่นอน
แสงสว่างของเส้นทางไม่ได้สว่างมากนัก เธอมองเห็นได้แค่ในระยะประมาณสิบเมตรเท่านั้น รอบตัวเธอคือความมืดที่ปกคลุมแน่นหนา ราวกับหลุมดำที่สามารถกลืนกินทุกสิ่งอย่าง ความเงียบงันทำให้คนรู้สึกหายใจไม่ออก
หลิงหลานก้าวไปข้างหน้าช้าๆ หลายก้าว ทัศนวิสัยก็เปลี่ยนเป็นดำมืดมากขึ้น หลิงหลานหรี่ตาน้อยๆ ให้ตัวเองปรับตัวเข้ากับแสงสว่างที่เกือบจะมืดสนิท หลิงหลานคิดว่าต่อไปมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นความมืดมิด ไม่คาดคิดเลยว่าภาพสายตาตรงหน้าจะสว่างขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็พบว่ากำแพงทางขวามือของเธอทุกๆ สองเมตรจะมีแท่นเล็กๆ อันหนึ่ง ซึ่งด้านบนวางตะเกียงน้ำมันเล็กๆ เอาไว้ แสงสว่างที่ส่องออกมาเบาบางมอบความสว่างให้แก่พื้นที่รอบ ๆ ได้หลายเมตร
“ขี้เหนียวชะมัด ทำให้ใหญ่ขึ้นหน่อยไม่ได้หรือไง? สว่างขึ้นอีกนิดน่ะ?” หลิงหลานไม่พอใจเล็กน้อย ในฐานะผู้หญิง เธอเกลียดความมืดมาก
เสียงพึมพำของหลิงหลานเพิ่งหลุดออกมา ใบหน้าเธอก็อึ้งไป เนื่องจากเธอสังเกตเห็นว่ารอบตัวเธอเปลี่ยนเป็นสีดำที่ทะมึนอีกครั้ง ไม่มีแสงสว่างอยู่เลยสักนิด
“ดูเหมือนว่า เส้นทางนี้จะเป็นทรงโค้งสินะ” มีเพียงแบบนี้ถึงจะสามารถปิดกั้นทัศนวิสัย
