ย พวกเราจะเห็นแก่ตัวขนาดนั้นไม่ได้”
พลโทสวีเป็นคนถือทิฐิอย่างมาก ปกติแล้วเมื่อเขาตัดสินใจเรื่องใดไปก็ย่อมไม่เปลี่ยนความคิดง่ายๆ ต่อให้สิ่งที่ผู้อำนวยการกล่าวมาอาจจะเป็นเรื่องจริง แต่เขาก็ยังคงไม่เห็นพ้องกับถ้อยคำของผู้อำนวยการอยู่ดี
ผู้อำนวยการจนปัญญาเล็กน้อย เขาเองรู้นิสัยของเพื่อนสนิทดีเช่นกัน หลักๆ แล้วเป็นคนทานอ่อนไม่ทานแข็ง[1] เขาคิดวิธีประนีประนอมขึ้นมาได้ ดังนั้นก็เลยกล่าวว่า “เหล่าสวี พวกเราลองเปลี่ยนวิธีก็ได้นี่ ในเมื่อตอนนี้กองทัพของพวกนายถอดรหัสไม่ได้แล้ว ก็วางมันไว้ในโลกเสมือนจริงของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือก่อนสิ พวกเราเปิดให้เด็กทุกคนก็ได้ ให้พวกเด็กๆ ไปท้าทายดู บางทีเราอาจจะได้รับสิ่งที่คาดไม่ถึงก็ได้นะ นายควรจะรู้ว่าวิธีการที่เด็กคิดนั้นสร้างสรรค์ไร้ขีดจำกัดมาก ผู้ใหญ่อย่างเราไม่อาจจินตนาการได้เลย”
“นอกจากนี้ การซ่อนของสิ่งนี้ไว้ในหมู่ภารกิจเปิดทั้งหลาย ฉันเชื่อว่าไม่มีใครนึกได้หรอกว่านั่นเป็นมรดกของหลิงเซียว ต่อให้ลูกของหลิงเซียวได้มรดกไปจริง ๆ ก็ไม่น่ามีอันตรายใด ๆ”
ปิดฟ้าข้ามทะเลเหรอ? พลโทสวีขบคิดกับตัวเองอย่างลับๆ ใคร่ครวญผลได้ผลเสียในนี้ เมื่อเห็นว่าพลโทสวีหวั่นไหวอยู่บ้าง ท่านผู้อำนวยการก็ตัดสินใจเติมเชื้อให้กับไฟ เขาตบบ่าพลโทสวีแล้วพูดว่า “เหล่าสวี อย่าลืมนะ เด็กๆ ถึงจะเป็นอนาคตของสหพันธรัฐ ไม่ว่าใครได้มรดกของหลิงเซียวไป สหพันธรัฐของเราก็มีแต่ได้ไม่มีเสีย”
ในที
