กำลังรอเขาอยู่ ยังไม่ทันที่เขาจะทักทายก็เห็นคนที่สวมชุดเครื่องแบบอาจารย์สองคนอยู่ที่ตรงขอบตา เห็นได้ชัดว่าเป็นชายหนุ่มที่มีท่าทีดุจทหารเดินตรงมาหาเขา ทำให้เขาอดตะลึงงันไม่ได้
“นักเรียน ขอรบกวนหน่อยนะ ไม่ทราบว่าฉันควรจะเรียกชื่อเธอว่าอะไร?” ชายร่างสูงใหญ่ที่มีสีหน้าเย็นเยียบเอ่ยปากขึ้น
เวลานี้เอง อาจารย์หลายคนที่เดิมทีคิดจะเคลื่อนไหว พอเห็นสองคนนี้เข้าไปใกล้ พวกเขาก็พลันหยุดฝีเท้ายิ้มฝืดเฝื่อน พวกเขารู้ว่า ดูเหมือนว่าเด็กที่ต่อสู้อย่างบ้าระห่ำอยู่บ้างคนนั้นจะไม่มีวาสนากับพวกเขาแล้ว พวกเขาไม่กล้าแย่งชิงลูกศิษย์แรกเริ่มกับแขกที่ป่าเถื่อนสองคนนั้นแน่
ฉีหลงงุนงงอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามมาหาเขาทำไม แต่เขาก็ยังตอบไปว่า “สวัสดีครับอาจารย์ ผมชื่อฉีหลง”
หานจี้จวินรู้ว่ามีคนอยู่ด้านหลังเขาก็รีบหันหน้ากลับไปทันที เมื่อเขาเห็นคนที่มาชัดเจนแล้ว สีหน้าก็พลันกระตุก หลังจากนั้นเขาก็โค้งตัวทีหนึ่ง และพูดด้วยความเคารพว่า “สวัสดีครับ อาจารย์ทั้งสองท่าน”
เขาเห็นฉีหลงทำหน้ามึนงงก็รีบดึงฉีหลงสื่อว่าให้เขาทำตามตน
ถึงแม้ว่าฉีหลงจะไม่เข้าใจอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าทำไมหานจี้จวินถึงอยากให้เขาปฏิบัติต่ออีกฝ่ายด้วยความเคารพ แต่เขาไม่อยากขัดความต้องการในเรื่องเล็กๆ ของหานจี้จวิน ดังนั้นฉีหลงก็เลยโค้งตัวทำความเคารพตามหานจี้จวิน
ชายหน้าโลงศพกับชายหน้ายิ้มสบตากันเอง จากนั้นชายหน้ายิ้มก็มองไปทางหานจี้จวินอีกครั้ง ในแว
