วตาปรากฎความสนใจขึ้นมา ‘เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลย พริบตาเดียวก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างได้…’
ทั้งสองคนให้ฉีหลงกับหานจี้จวินตามไป หานจี้จวินดึงฉีหลงบ่งบอกว่าให้เดินตามอาจารย์ไปโดยไม่ลังเล ถึงแม้ว่าฉีหลงอยากจะไปดูการแข่งขันของหลิงหลานมาก แต่เขายังคงเชื่อฟังความเห็นของหานจี้จวิน มาถึงมุมหนึ่งของหอต่อสู้ที่อยู่ลับตาคน
ชายหน้ายิ้มมองไปรอบๆ พบว่าที่นี่ไม่มีใครสามารถได้ยินเสียงพูดคุยของพวกเขาแล้ว จากนั้นเขาค่อยพยักหน้าให้กับ ชายหน้าโลงศพ
“ฉีหลง ฉันอยากรับนายเป็นศิษย์แรกเริ่มของฉัน นายจะยินดีไหม?” ชายหน้าโลงศพยังคงทำหน้าเย็นชา ไม่กลัวเลยสักนิดว่าสีหน้าเย็นเยียบของตนจะขู่ขวัญนักเรียนที่เขาถูกใจ
“ลูกศิษย์แรกเริ่ม?!” ฉีหลงตะลึงงันก่อน ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างได้ แล้วก็ตระหนักขึ้นมาได้โดยพลัน
ชายหน้าโลงศพเห็นแบบนี้ในใจก็โล่งอก ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้ก็รู้ความลับนี้เหมือนกัน เขาไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองคำพูดมาอธิบาย สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คืองานอธิบายแบบนี้
หานจี้จวินมองฉีหลงด้วยความอิจฉาแวบหนึ่ง ตอนที่เขาเข้ามาที่สถาบัน พ่อของเขาก็เคยเล่าเรื่องศิษย์แรกเริ่มให้ฟัง นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำไมเขาถึงให้ความเคารพขนาดนั้น ชั่วพริบตาที่อาจารย์มาหาฉีหลง เขาก็รู้ว่าเป็นเรื่องนี้
“ผมยินดีแน่นอนครับ” ลูกศิษย์แรกเริ่มไม่ใช่ลูกศิษย์อย่างเป็นทางการของอาจารย์ ไม่มีภาระหน้าที่อะไร เป็นเพียงผลประโยชน์ของเด็กเท่านั้น ฉีหลง
