ไม่มีทางปฏิเสธโอกาสที่มาถึงหน้าประตูซึ่งสามารถเปลี่ยนให้เขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีภาระอะไรเด็ดขาด เขายอมรับโดยที่ไม่ไตร่ตรองเลยสักนิดเดียว
อย่างไรก็ตาม ฉีหลงไม่ใช่คนที่ลืมเพื่อน เขาลากหานจี้จวินที่อยู่ข้างๆ เข้ามาและพูดว่า “เขาเป็นเพื่อนสนิทของผม ชื่อว่าหานจี้จวิน ไอคิว 260 ฉลาดกว่าผมแน่นอน อาจารย์ก็รับเขาเป็นศิษย์แรกเริ่มด้วยได้ไหมครับ?”
หานจี้จวินได้ยินคำพูดก็หน้าถอดสี เขารีบตะโกนหยุดว่า “ฉีหลง!”
เด็กมากมายถูกอาจารย์รังเกียจเพราะว่าความละโมบ สุดท้ายก็สูญเสียโอกาสกลายเป็นศิษย์แรกเริ่มไป หานจี้จวินเห็นฉีหลงไม่ดูตาม้าตาเรือขนาดนี้ เขาก็กังวลใจจนเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าทันที ในใจด่าทอฉีหลงว่าทำไมถึงทำตามอำเภอใจขนาดนี้? ไม่รู้หรือไงว่านี่เป็นโอกาสที่เขาจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว?
เมื่อเห็นหานจี้จวินกังวลใจเพื่อฉีหลง ส่วนฉีหลงก็ทำหน้าเด็ดเดี่ยวเพื่อผลประโยชน์ของเพื่อนสนิทตัวเอง ใบหน้าของชายหน้ายิ้มที่เดิมทีมีรอยยิ้มหนักแน่นก็ยิ่งดูยินดีปรีดามากขึ้น กระทั่งชายหน้าโลงศพก็ดูอ่อนโยนขึ้นมาก
ทั้งสองคนสบตากันเอง จากนั้นชายหน้ายิ้มค่อยมองไปที่หานจี้จวินและบอกว่า “หานจี้จวิน ถ้าไม่รังเกียจ เธอก็มาเป็นลูกศิษย์แรกเริ่มของฉันเถอะ”
หานจี้จวินเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ได้เหรอครับ?”
ชายหน้ายิ้มพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเต็มเปี่ยม หานจี้จวินพูดติดกันด้วยความตื่นเต้นว่า “ขอบคุณครับอาจารย์ ผมยิ
