เดิมทีหลี่อิงเจี๋ยอยากโจมตีหยั่งเชิงก่อนสักครั้งเพื่อดูพื้นฐานของฉีหลง แต่ไม่นึกเลยว่า เขาเพิ่งจะคิดในใจ ตรงหน้าเขาก็ปรากฎหมัดขวาของฝ่ายตรงข้าม ลมอัดที่มาจากกำปั้นอันดุดันทำให้แก้มของเขารู้สึกเจ็บนิดๆ
หลี่อิงเจี๋ยตอบสนองรวดเร็วมาก เขาเอนไปด้านหลังเว้นระยะห่างของพวกเขาสองคน เอาสองมือไขว้กันมาขวางไว้ตรงหน้า….
“ผัวะ!” เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ นี่เป็นเสียงที่กำปั้นซัดใส่กายเนื้อ จากนั้นก็เห็นหลี่อิงเจี๋ยถอยหลังติดกันสามเก้า ปัดแรงกำปั้นของฉีหลงออกไปให้พ้นตัว การถอยหลังนี้ทำให้เขาสูญเสียโอกาสสำคัญไป
ฉีหลงฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายยังไม่สามารถโจมตี ซัดใส่หลี่อิงเจี๋ยหนึ่งชุดราวกับพายุฝนโหมกระหน่ำ เดิมทีนี่ก็เป็นวิธีการต่อสู้ที่ฉีหลงชอบมากที่สุด เขาโจมตีได้อย่างคล่องแคล่วตามใจนึก ตั้งแต่ที่เริ่มการประลองเลื่อนอันดับ คู่ต่อสู้ต่างก็ถูกฉีหลงโจมตีอย่างบ้าคลั่งจนพ่ายแพ้ไปโดยสิ้นเชิง ควรทราบไว้ว่าคู่ต่อสู้ที่ตื่นเต้นฮึกเหิมได้ยากจนเข้าสู่สภาวะเชื่องช้านั้นปรับตัวให้เข้ากับการโจมตีอย่างไร้เหตุผลของฉีหลงได้ยากมากๆ
การโจมตีอันป่าเถื่อนของฉีหลงในรอบนี้ทำให้อาจารย์ที่ชมดูอยู่ด้านล่างสนามประลองต่างพยักหน้าติดต่อกัน คิดว่าเจ้าเด็กนี่เก่งในเรื่องฉวยจังหวะมาก มีสัญชาตญาณที่แข็งแกร่งมาก เป็นนักสู้โดยกำเนิด
ชายที่ทำหน้าเป็นโลงศพกำลังชมการต่อสู้ของฉีหลงอยู่ด้านข้างด้วยความจริงจัง พอเขาเห็นฉากนี้เข้า สีหน้าก็เริ่มเคร
