ม่มีทางโจมตีกลับอัตโนมัติ หลิงหลานกล้าทำขนาดนี้ย่อมเป็นเพราะเธอเชื่อมั่นในหูสองข้างของตัวเองมาก เธอเคยได้รับการฝึกฝนจากหมายเลขห้าในมิติการเรียนรู้ หลบการโจมตีของอาวุธลับในห้องลับที่ไม่มีแสงสว่างเลยแม้แต่น้อย เธอเริ่มต้นจากการตายอย่างน่าอนาถนับครั้งไม่ถ้วนจนกระทั่งไม่ได้รับบาดเจ็บสักนิดเดียวในเวลาต่อมา ฝึกฝนให้หูทั้งสองข้างของเธอเฉียบคมอย่างไร้ที่เปรียบ ความสามารถในการฟังเสียงลมแยกแยะตำแหน่งย่อมสุดยอดแน่นอน
แต่ว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ หลังจากที่หลิงหลานหลบหลีกฝ่ายตรงข้ามไปสิบกว่ากระบวนท่า เธอก็อดทนไม่ไหวอีกแล้ว เท้าที่หงุดหงิดอยู่นานก็เตะออกในตอนที่เธอไม่ได้สนใจ
หลังจากนั้น ฝ่ายตรงข้ามก็กลิ้งตรงดิ่งตกลงไปจากสนามประลอง…..
หลิงหลานลืมตาขึ้นมาก็เห็นกรรมการตัดสินที่อยู่ตรงหน้าคนนั้นใกล้จะโมโหจนเส้นเลือดสมองแตกแล้ว ในใจก็ส่งเสียงดังกึกๆ ทำไมถึงเป็นอาจารย์ที่ตัดสินคนนั้นอีกแล้ว เนื่องจากหลิงหลานขึ้นไปบนสนามประลองก็หลับตาลง เลยไม่ได้สังเกตว่าคนที่รับหน้าที่ตัดสินในครั้งนี้ก็ยังคงเป็นกรรมการของการประลองสองรอบที่แล้วของเธอ
หลิงหลานรีบทำหน้าให้ดวงหน้าน้อยๆ ของตัวเองดูใสซื่อทันที ดวงตาโตที่เปล่งประกายมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น นั่นก็คือเธอไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ หลิงหลานตัดสินใจทำตัวน่ารักอีกครั้งเพื่อหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ
กรรมการพุ่งเข้ามาฉับพลัน กล้ามเนื้อใบหน้าเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อย เขากัดฟันกล่า
