“ทำไมไม่ได้ล่ะ ในเมื่อไม่มีเป้าหมายอะไร พวกเราก็สร้างขึ้นมาสักอันสิ ถ้ามีเป้าหมายแล้ว ลูกพี่ก็จะไม่มีความลังเลไม่แน่ใจแล้วนี่นา” เสี่ยวซื่อยิ่งพูดก็ยิ่งอิ่มอกอิ่มใจ ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าเขาเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตปัญญาประดิษฐ์ที่เฉลียวฉลาดที่สุดจริงๆ
ดูเหมือนจะมีเหตุผล! หลิงหลานตัดสินใจลองวิธีของเสี่ยวซื่อก่อน บางทีเธออาจจะโชคดีสุดยอดเป็นแมวตาบอดเจอหนูตาย ถึงแม้ว่าเสี่ยวซื่อจะดูเชื่อถือไม่ได้ขนาดนั้นก็ตาม…
หลิงหลานครุ่นคิดอยู่นาน หลังจากนั้นก็เอ่ยถามด้วยใบหน้างุนงงว่า “เสี่ยวซื่อ ถ้างั้นฉันจะตั้งเป้าหมายอะไรดีล่ะ?”
เสี่ยวซื่อไร้คำพูด เรื่องนี้ลูกพี่ควรคิดเองไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงถามเขาล่ะ?
อย่างไรก็ตาม เสี่ยวซื่อย่อมเป็นลูกน้องที่รับผิดชอบต่อหน้าที่ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็รีบค้นหาในคลังข้อมูลของตัวเองทันที ดังนั้นคำที่ถูกเน้นข้อความด้วยสีสันงดงามก็เด้งออกมาจากในคลังข้อมูลทีละคำ เสี่ยวซื่อพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ลูกพี่ พวกเราไปยึดครองกาแลกซี่กันเถอะ”
หลิงหลานกลอกตาใส่เสี่ยวซื่ออย่างโอเวอร์ “นายเห็นฉันเป็นไอ้โง่เหรอ?” เรื่องที่สิ้นเปลืองทั้งแรงกายแรงใจเอามากๆ แบบนี้ ใครทำคนนั้นก็โง่สิ
“งั้นเป็นราชาปกครองนครรัฐล่ะ?” เสี่ยวซื่อลดความต้องการทันที
“ไม่สนใจ” หลิงหลานพูดด้วยความไม่สบอารมณ์ เสี่ยวซื่อเสนอเรื่องที่มันปกติหน่อยไม่ได้เลยหรือไง? เธอไม่ใช่คนที่ต้องการจะเป็นราชามหาอำนาจอะไรหรอกนะ หลิ
