กระตือรือร้น
“หืม? ทำไมล่ะ?” หลิงหลานไม่เข้าใจ
“ลูกพี่ เธอต้องรู้ว่า ลูกจะยอดเยี่ยมหรือไม่ โดยพื้นฐานแล้วต้องดูยีนของฝั่งพ่อนะ” ช่วงนี้เสี่ยวซื่อศึกษาข้อมูลพวกนี้ในโลกออนไลน์เสมือนจริงมาไม่น้อย
“อ้า…นี่หมายความว่าต่อให้ยีนของฉันดีอีกสักแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์แล้วเหรอ?” หลิงหลานโมโห เธอเป็นคนให้กำเนิดลูก แต่ลูกจะดีเลิศหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับเธอเลย นี่มันไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว
เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยใบหน้าที่แสดงความเสียใจว่า “แน่นอนว่าถ้ายีนฝั่งแม่ดี ลูกก็จะยิ่งยอดเยี่ยมมากขึ้น แต่ว่าหลักๆ แล้วยังคงเป็นฝั่งพ่อ ถ้ายีนฝั่งพ่อแย่ เด็กเกิดมามีคุณสมบัติแย่ก็เป็นเรื่องที่แทบจะแน่นอนแล้ว”
“พูดได้ว่า ถ้าฉันอยากให้ลูกของฉันโดดเด่นเหนือใคร ก็ไม่สามารถหาผู้ชายตามใจชอบได้เลย” หลิงหลานกัดฟัน นี่นับเป็นพันธุกรรมอะไรกัน ทำไมต้องให้ฝั่งพ่อสำคัญขนาดนี้ด้วย?
เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยสีหน้าดีใจที่เห็นคนอื่นทุกข์ตรม “ถูกต้องเลย ลูกพี่”
“และสถานะของฉันในตอนนี้ไม่สามารถมีความรักแต่งงานมีลูกกับผู้ชายที่แข็งแกร่งได้อย่างอิสระเลย” ในที่สุดหลิงหลานก็เข้าใจแล้วว่า เสี่ยวซื่อทำหน้าโอเวอร์นั้นหมายความว่าอะไร
แน่นอนว่าถ้าเกิดหลิงหลานไม่สนใจปัญหาเรื่องคุณสมบัติของลูก ทุกอย่างนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา แต่หลิงหลานย่อมเป็นแม่ที่มีความรับผิดชอบ ในเมื่อสามารถทำให้ลูกของตัวเองโดดเด่นได้มากยิ่งขึ้น เธอย่อมไม่ให้ลูกของตัวเองได้รับความไม่เป็นธรร
