ยมันหลายทีเนื่องจากความเบื่อหน่าย เขาคิดว่าไม่ว่าเรื่องอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น มีแต่เรื่องที่ไร้ประโยชน์เท่านั้นที่ทำไม่ได้
“มีประโยชน์สูงกว่า ไม่มีจริงๆ นั่นแหละ” หลิงหลานที่เหนื่อยล้าไม่สามารถหาเรื่องที่บรรลุความต้องการของเสี่ยวซื่อได้เลย
เสี่ยวซื่อรู้สึกหดหู่ใจ เขาเลียลูกอมแรงๆ จากนั้นก็เอ่ยกับหลิงหลานด้วยความจริงจังว่า “เอาแบบนี้ละกัน ลูกพี่ เธออยากใช้ชีวิตแบบไหนในอนาคต?”
“ชีวิตที่สงบสุข อิสระ พอเบื่อก็มีลูก หลังจากนั้นก็เลี้ยงเขาจนเติบใหญ่ เล่นด้วยกันกับเขา” มุมปากของหลิงหลานแฝงไปด้วยรอยยิ้ม เธออยากมีเด็กมากจริงๆ เมื่อบวกกันสองชาติแล้ว อายุของเธอไม่น้อยแล้วจริงๆ
เสี่ยวซื่อได้ยินคำพูดของหลิงหลานก็ทำหน้าขรึมทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เมื่อหลิงหลานเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเสี่ยวซื่อ เธอก็ไม่พอใจ “ทำไม? ฉันมีลูกไม่ได้หรือไง?”
“แน่นอนว่าได้” เสี่ยวซื่อรีบพูด “แต่ว่า ลูกพี่ไม่เคยคิดเรื่องสถานการณ์ของตัวเองเลยหรือไง?”
“สถานการณ์? ฉันปลอมแปลงฐานะเป็นผู้ชาย?” หลิงหลานตระหนักขึ้นมาได้ โดยพื้นฐานแล้วสถานะนี้กำหนดให้เธอไม่สามารถแต่งงานได้อย่างเปิดเผย ถ้าอยากหาผู้ชายสักคนเพื่อขอสเปิร์มก็ต้องหาอย่างลับๆ…
“ฉันเชื่อว่าตระกูลหลิงจะเตรียมผู้คุ้มกันสักคนมาผูกสัมพันธ์กับฉัน” หลิงหลานไม่กังวลเรื่องไม่มีผู้ชาย หลานลั่วเฟิ่งกับหลิงฉินไม่มีทางให้ตระกูลหลิงสิ้นทายาท
“ไม่เหมาะสม” เสี่ยวซื่อคัดค้านอย่าง
