นไร ก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ” หลิงหลานไม่ได้สนใจปัญหานี้มากนัก
เมื่อคำพูดนี้เพิ่งกล่าวออกมา ทันใดนั้นหลิงหลานก็ตะลึงงัน ความลังเลไม่แน่ใจและไม่มีเป้าหมายที่อาจารย์หมายเก้าว่าไว้หมายถึงเรื่องนี้ใช่หรือเปล่า? เพราะว่าเธอไม่มีจุดยืนของตัวเองมาตลอด รับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทุกคนให้เธอ ไม่ว่าจะเป็นผลสอบ การฝึกฝน รวมไปถึงพวกภารกิจฝึกฝนในมิติการเรียนรู้ ความจริงแล้ว เธอไม่เคยคิดอยากจะได้เองเลย
“ฉันรู้แล้ว…” หลิงหลานตระหนักได้ฉับพลัน
“หรือว่าต้องชิงตำแหน่งอันดับหนึ่งจริงๆ?” ถึงแม้หลิงหลานรู้สึกว่าเธอหาทางเจอแล้ว แต่ในใจยังคงรู้สึกงงงวยอยู่บ้าง เดิมทีเธอตั้งใจไว้ว่าไม่อยากยืนเด่นสะดุดตากลายเป็นจุดสนใจของทุกคน การบีบบังคับให้ตัวเองทำเรื่องที่ไม่อยากทำจะแก้ไขอุปสรรคตรงหน้าเธอได้จริงๆ เหรอ? มันจะไม่ยิ่งเดินไปผิดทางใช่ไหม?
“ไม่ชิงก็ไม่ชิง ถึงยังไงการเอาตำแหน่งอันดับหนึ่งไปก็ไม่มีผลประโยชน์มากเท่าไหร่ ต้นทุนกับกำไรไม่สมดุลกันมากเกินไปแล้ว” เสี่ยวซื่อไม่มีความคิดสับสนวุ่นวายมากมายขนาดหลิงหลาน เขาเพียงแต่ค้นหาคำตอบจากในผลประโยชน์เท่านั้น นอกจากจะได้รับชื่อเสียงแล้ว การชิงตำแหน่งอันดับหนึ่งแทบจะไม่มีข้อดีอะไรเลย เสี่ยวซื่อเองก็ไม่สนใจเหมือนกันว่าลูกพี่ของเขาจะเป็นที่หนึ่งได้หรือเปล่า
“ลูกพี่ เธอต้องค้นหาเรื่องที่ทำแล้วมีประโยชน์มากกว่าตำแหน่งที่หนึ่งนะ” เสี่ยวซื่อพูดพลางจำลองลูกอมออกมาไว้ในมือและเลี
