ดท้ายก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว…เสี่ยวซื่อที่คิดข้อแนะนำดีๆ ไม่ออกก็คลั่งขึ้นมาในที่สุด เขาทึ้งผมของตัวเองร้องเสียงแหลมว่า “อ้ากกก….คิดไม่ออก ยังมีเป้าหมายยิ่งใหญ่อะไรอีกเหรอ”
“ยิ่งใหญ่? จะเอายิ่งใหญ่ไปเพื่ออะไร?” หลิงหลานถูกเสี่ยวซื่อเตือนสติ คล้ายกับหาทิศทางที่จะใคร่ครวญเจอ “บางทีเราอาจจะเริ่มคิดจากความปรารถนาเล็กๆ ก็ได้…”
เสี่ยวซื่อไม่เข้าใจ “หมายความว่ายังไง?”
“ยกตัวอย่างเช่น ตอนนี้เสี่ยวซื่ออยากบรรลุเป้าหมายอะไรมากที่สุดล่ะ?”
เสี่ยวซื่อได้ยินคำกล่าวก็ยืดหน้าอกเล็กๆ ของตัวเองฉับพลันและกล่าวว่า “ฉันอยากเป็นลูกน้องอันดับหนึ่งของลูกพี่”
หน้าผากของหลิงหลานขึ้นขีดดำ จะมีความคิดทะเยอทะยานมากขึ้นหน่อยไม่ได้เลยหรือไง? นอกจากนี้เธอพูดไปตั้งนานแล้วว่าเขาเป็นลูกน้องอันดับหนึ่ง ทำไมยังหมกมุ่นอยู่กับปัญหาเรื่องนี้อีกนะ?
เสี่ยวซื่อเหมือนกับเข้าใจเช่นกัน เขามองไปที่หลิงหลานด้วยแววตาเปล่งประกายและพูดว่า “ลูกพี่ ถ้างั้นเป้าหมายที่เธออยากทำให้สำเร็จในช่วงนี้คืออะไรล่ะ?”
“รักษาตำแหน่งในห้องสเปเชียลเอต่อไป” หลิงหลานตอบโดยไม่ลังเล ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องที่รบกวนเธอในช่วงนี้ก็คือเรื่องนี้เช่นกัน
“รักษาตำแหน่ง? ไม่เอาอันดับหนึ่งเหรอ?” เสี่ยวซื่องุนงงมาก ควรทราบว่าดูจากความแข็งแกร่งของหลิงหลาน การจะคว้าอันดับหนึ่งย่อมเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายมาก
“ไม่มีความคิดนี้เลย แน่นอนว่าถ้าเกิดได้มาโดยไม่ได้ตั้งใจก็ไม่เป็
