รู้ว่าเธอหลุดปากพูดไป ก็รีบเอ่ยอย่างขอไปที
“เป้าหมาย?” ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของหลิงหลานเบิกกว้างกลมโต เธอถูกคำพูดของหมายเลขเก้าทำให้วิงเวียนไปแล้ว
“ใช่ แท้จริงแล้วเธอรับภารกิจฝึกฝนที่พวกเราตั้งขึ้น อดทนอย่างยากลำบากเพื่ออะไรกันแน่”
หลิงหลานประคองศีรษะของตัวเองที่วิงเวียนอย่างหนัก ค้นหาคำตอบอย่างสุดความสามารถ อยากจะตอบคำถามนี้กลับไป
หมายเลขเก้ากลับหยุดเธอ “อย่ารีบร้อนตอบขนาดนี้ เธอกลับไปคิดให้ดีๆ คิดว่าสุดท้ายเธออยากจะให้อนาคตเป็นยังไง และเป้าหมายที่เธออยากจะเข้มแข็งขึ้นคืออะไร…เมื่อเธอคิดดีแล้ว ปัญหาที่รบกวนจิตใจของเธอก็จะกลับมาเป็นปกติ”
หมายเลขเก้ากล่าวคำพูดเหล่านี้จบก็ขับไล่หลิงหลานออกไปจากมิติฝึกฝนของเธอ
หลิงหลานก็มาถึงห้องโถงของมิติการเรียนรู้เช่นนี้เอง เวลานี้เสี่ยวซื่อกำลังกระดกก้นวาดรูปอะไรบางอย่างอยู่บนพื้นตรงกลางห้องโถง ไม่ได้สังเกตเห็นการมาถึงของหลิงหลานเลย
จิตใจของหลิงหลานสงบลง เธอเริ่มหวนนึกถึงคำพูดของอาจารย์หมายเลขเก้า หมายเลขเก้าบอกข่าวดีให้หลิงหลานอย่างไม่ต้องสงสัย นั่นก็คือสิ่งที่ทำให้เธอกังวลเรื่องการสูญเสียการควบคุมจิตใจนั้นไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรเลย สามารถรักษาได้เอง ขอเพียงเธอสามารถหาคำตอบที่ทำให้หัวใจของตัวเองไม่รู้สึกลังเลและไม่แน่ใจอีก
แต่ความลังเลและไม่แน่ใจของเธอคืออะไรกันแน่? หลิงหลานรู้สึกมึนงงอีกครั้ง
ในที่สุดเสี่ยวซื่อก็สร้างผลงานของตัวเองได้สำเร็จ เขายืนต
