รงเตรียมตัวชื่นชมมันดีๆ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจแล้วก็เห็นหลิงหลานยืนอยู่เบื้องหน้าเขา
เสียงโครมดังขึ้น เสี่ยวซื่อล้มลงไปกับพื้น ปฏิกิริยาตอบสนองแรกคือแผนการของเขาถูกหลิงหลานสังเกตเห็นแล้วหรือเปล่า
เสียงนี้ได้เรียกสติของหลิงหลาน เธอเงยหน้ามองไปยังเสี่ยวซื่อที่กำลังนั่งทำหน้าหวาดหวั่นอยู่บนพื้นก็อดนิ่วหน้าเอ่ยถามไม่ได้ “เสี่ยวซื่อ นายเป็นอะไรไป?”
เสี่ยวซื่อรีบทำหน้าประจบและกล่าวว่า “ลูกพี่ เธอมาได้ยังไง” มือขวาของเขาดึงไปที่กลางอากาศ เบาะอันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือเขา เขาวางเบาะไว้ที่ข้างกายอย่างระมัดระวังแล้วพูดเอาใจว่า “ลูกพี่ เหนื่อยหรือเปล่า รีบมานั่งตรงนี้สิ”
ในขณะเดียวกัน ด้านหลังของเสี่ยวซื่อที่หลิงหลานมองไม่เห็นนั้น เขาปัดมือซ้ายทีหนึ่ง ภาพที่อยู่บนพื้นข้างหน้าก็ถูกลบทิ้งจนสะอาดสะอ้าน ไม่เหลือร่องรอยสักนิดเดียว
เดิมทีความคิดของหลิงหลานก็ไม่ได้อยู่ที่ตัวของเสี่ยวซื่ออยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำตอบแบบนี้ของเสี่ยวซื่อ เธอก็ไม่ได้สืบสาวเรื่องราวอีก เธอทำหน้านิ่วคิ้วขมวดนั่งลงข้างๆ เสี่ยวซื่อ จากนั้นก็ถอนหายใจลึกๆ
เมื่อเสี่ยวซื่อรู้ว่าตัวเองไม่ได้เปิดเผยอะไรออกไป เขาก็สบายใจทันที เมื่อเขาเห็นหลิงหลานกลัดกลุ้ม ปณิธานที่อยากจะเป็นลูกน้องอันดับหนึ่งของหลิงหลานย่อมทำให้เขาอยากจะขจัดปัญหาเพื่อลูกพี่ของตน ดังนั้นเขาจึงเอ่ยปากถามโดยไม่ลังเลว่า “ลูกพี่ ถอนหายใจทำไม? ลองบอกมาเถอะ บ
