างทีเสี่ยวซื่ออาจจะช่วยได้นะ”
“อาจารย์หมายเลขเก้าบอกว่าในใจฉันมีความลังเลและไม่แน่ใจอยู่ และก็ไม่มีเป้าหมายกับความศรัทธาที่แน่วแน่เพื่อทำให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้น” แน่นอนว่าหลิงหลานไม่เห็นคำพูดของเสี่ยวซื่อที่บอกว่าสามารถช่วยเหลือเธอได้เป็นเรื่องจริง แต่การที่พูดเรื่องความกังวลในใจออกไปได้ก็ย่อมเป็นเรื่องดีอยู่แล้ว ดังนั้นเธอก็เลยบอกความทุกข์ใจของตัวเองให้เสี่ยวซื่อฟัง
เสี่ยวซื่อประหลาดใจมาก เขาคิดว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย “ลูกพี่ มีอะไรให้กลุ้มใจด้วยล่ะ ในเมื่อไม่มีเป้าหมาย ถ้างั้นตอนนี้เธอคิดเป้าหมายขึ้นมาก็ได้แล้วนี่”
“แบบนี้ได้ด้วยเหรอ?” หลิงหลานอึ้งไป หรือว่าเธอคิดซับซ้อนมากไปแล้ว?
………………………………………………
