ี่มองเขาด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรมาตลอดถึงได้ช่วยเขาแบบนี้ เดิมทีเขาแค่อยากให้หลิงหลานออกหน้ายืนยันว่าเขากำลังรับใช้หลิงหลานเท่านั้น ทำให้เขามีข้ออ้างปฏิเสธหลี่อิงเจี๋ย
หลิงหลานพอใจแล้ว เธอยิ้มให้กับหลี่อิงเจี๋ยด้วยความเกรงใจ จากนั้นก็พาพวกฉีหลงสามคนเดินกลับไป
ท่าทีที่แทบจะเมินเฉยทำให้หลี่อิงเจี๋ยเดือดดาลแทบบ้า เขาอยากจะตะโกนหยุดหลิงหลาน สั่งสอนเขาดีๆ สักยก แต่ว่าเขาแม่งไม่มีข้ออ้างเลย ตอนนี้เขาแค้นมากว่าทำไมถึงอยู่ในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ ถ้าเกิดอยู่ข้างนอกละก็ เขาจะต้องใช้อำนาจของตัวเองดัดนิสัยไอ้สวะอวดดีน่ารังเกียจตรงหน้านี้สักรอบ (ในสายตาของเขาตอนนี้ ต่อให้หลิงหลานมีท่าทีปกติธรรมดามากที่สุด เขาก็มองเห็นว่าเธอกำลังยั่วโมโหเขา)
ลูกพี่โมโห ลูกน้องก็ย่อมระบายความแค้นเพื่อลูกพี่ สุนัขรับใช้ชายที่สวมชุดเครื่องแบบสีขาวคนหนึ่งกระโดดออกมาทันที ยังดีที่หมอนั่นรู้ว่ากลุ่มของหลิงหลานไม่ใช่คนที่จะยั่วโมโหได้ง่ายๆ หมอนั่นเลยไม่กล้าทำอะไรพวกเขา ดังนั้นจึงตั้งเป้าไปยังหลินจงชิงที่ดูค่อนข้างรังแกได้ง่าย “หลินชิง นายอย่าหนีนะ ถ้าแกกล้าไป ฉันจะให้แกอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้”
บางทีเจ้าเด็กนี่อาจจะมีนิสัยอวดดีมาตั้งแต่เด็กๆ พอมาถึงก็ใช้อำนาจคุกคาม เพียงแต่การคุกคามของเขาทำให้นักเรียนคนอื่นๆ ที่กำลังเฝ้าชมอยู่ที่นี่ต่างหัวเราะออกมา แน่นอนว่าเสียงหัวเราะพวกนี้เต็มไปด้วยการเยาะหยัน
เสียงหัวเราะเย้ยหยันพวกนี้ท
