ิติแห่งจิตกระทืบเท้าแรงๆ ด้วยความฉุนเฉียว เขาคิดว่าการกระทำของหลินจงชิงเป็นการยั่วโมโหเขา อยากจะแย่งชิงบัลลังก์ลูกน้องอันดับหนึ่งของเขา เสี่ยวซื่อที่กำลังโกรธเกรี้ยวชูมีดหั่นผักในมือขึ้นมา (ไม่รู้ว่าเขาชักออกมาจากไหน) และกวัดแกว่งขึ้นลงอย่างฮึกเหิม ทำให้หลิงหลานหนังตากระตุกด้วยความอกสั่นขวัญแขวน กลัวว่าเสี่ยวซื่อจะไม่ระวังฟันตัวเองเข้าให้
เสี่ยวซื่อตวัดมีดหั่นผักในมือไปทางด้านหน้าอย่างรุนแรง เขากล่าวอย่างเดือดดาลว่า “ฉันจะฆ่ามัน ฉันจะต้องฆ่ามันให้ได้ ลูกพี่ เธออย่ามาขวางฉันนะ!”
ฉันไม่เคยคิดขวางนายเลย! หลิงหลานอยากพูดแบบนี้มาก แต่น่าเสียดายที่เธอกลัวน้ำตาของเสี่ยวซื่อที่พรั่งพรูออกมาอย่างบ้าคลั่งราวกับของฟรีเอามากๆ ปริมาณน้ำตานั้นสามารถเปลี่ยนมิติแห่งจิตของเธอให้กลายเป็นทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตาได้แน่นอน…เธอไม่อยากจมน้ำตายเป็นอันขาด
หลิงหลานนวดหว่างคิ้วของตัวเองด้วยความปวดหัว กล่าวอย่างจนปัญญาว่า “เสี่ยวซื่อ ตอนนี้นายฆ่าเขาได้เหรอ?” ให้ตายเถอะ เสี่ยวซื่อที่ไม่มีร่างจริงจะฆ่าหลินจงชิงที่อยู่ในโลกความเป็นจริงได้เหรอ? เรื่องที่ทำไม่ได้ก็อย่าพูดออกมาให้คนอื่นขบขันสิ
เสี่ยวซื่อรู้สึกได้ว่าการกระทำของตัวเองดูโง่เง่ามาก เขาทิ้งมีดหั่นผักลงทันที ก่อนจะพุ่งเข้ามากอดต้นขาหลิงหลานพูดพลางร้องไห้ว่า “ลูกพี่ เธอจะช่วยฉันแน่นอนอยู่แล้วใช่ไหม?”
นี่ก็คือความรู้สึกกอดต้นขาในตำนานเหรอ? อืม มันสบายมากจริง
