ๆ เสี่ยวซื่อใช้แก้มถูกับต้นขาของหลิงหลาน ถึงแม้ว่าตอนนี้เสี่ยวซื่อยังเป็นถั่วน้อย อยู่ แต่ว่าการกระทำของเขามันส่อไปทางเด็กทะลึ่งแล้ว
หลิงหลานยังไม่ทันสังเกตว่าตัวเองถูกแต๊ะอั๋ง พอเห็นการกระทำที่ไร้ยางอายของเสี่ยวซื่อ เส้นเลือดบนหน้าผากก็ปูดขึ้นมา อยากจะคว้าเสี่ยวซื่อมาตีแรงๆ สักยก แต่น่าเสียดายที่เธอเคยรับปากเสี่ยวซื่อแล้วว่าจะใช้กำลังในครอบครัวไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงใช้ความคิดนี้ไม่ได้ นี่ทำให้หลิงหลานรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าตอนนั้นเธอบุ่มบ่ามรับปากเร็วมากเกินไป ถ้ารู้แต่แรกว่าเสี่ยวซื่อเป็นคนที่ชอบทำให้คนอื่นเป็นกังวลละก็ เธอจะไม่มีทางรับปากเงื่อนไขข้อนี้เพื่อทำให้เสี่ยวซื่อดีใจแน่นอน
อย่างไรก็ตาม คำพูดต่อมาของเสี่ยวซื่อก็ทำให้หลิงหลานไม่เหลือความคิดแบบนี้โดยสิ้นเชิง เหงื่อเย็นๆ ของเธอแตกพลั่ก ขาอ่อนยวบเล็กน้อย “ลูกพี่ เธอรอหน่อยนะ ขอแค่เขาเข้าไปในโลกเสมือนจริง ฉันจะต้องทำให้เขาเห็นดีแน่ๆ ฉันจะต้องทำให้เขาตายอย่างเงียบกริบอยู่ในโลกเสมือนจริง หึๆๆ!”
ท่าทีเย็นชาของเสี่ยวซื่อทำให้แผ่นหลังของหลิงหลานหนาวเหน็บอยู่บ้าง เธอลืมความสามารถของเสี่ยวซื่อในโลกเสมือนจริงไปได้ยังไง? ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าคำพูดเมื่อสักครู่นี้ของเสี่ยวซื่อไม่ใช่การเล่นแบบเด็กๆ หลิงหลานรู้สึกร้อนใจแล้ว
ไม่ผิด ถึงแม้เธอรู้สึกว่าหลินจงชิงจะเป็นตัวปัญหา และอยากจะสลัดตัวปัญหานี้ไปให้พ้นๆ แต่เธอไม่เคยอยากให้เขาตายมาก่อนเลยน
