ะ ไม่ว่าจะพูดยังไง หลินจงชิงก็เป็นเด็กน้อยน่ารัก ถึงแม้ว่าเด็กคนนี้จะคิดเยอะมากไปหน่อยจนทำให้เธอไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่
เธอรีบใช้คำพูดหวานๆ ปลอบโยนเสี่ยวซื่อ อยากจะให้เสี่ยวซื่อละทิ้งความคิดน่ากลัวนี้ไป “เสี่ยวซื่อ นายวางใจเถอะ เด็กคนนั้นไม่ใช่ภัยคุกคามของนายแน่นอน เสี่ยวซื่อจะเป็นลูกน้องที่ฉันรักมากที่สุดตลอดกาล”
เวลานี้หลิงหลานเอ่ยคำพูดหวานๆ ออกมาโดยที่ไม่ตระหนี่ถี่เหนียวสักนิดเดียว พยายามกำจัดจิตสังหารของเสี่ยวซื่อออกไป เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านเอที่ไม่เกี่ยวข้องกัน ชีวิตเธอช่างลำบากเหลือเกิน
คำพูดของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อหน้าแดงทันที เขาบิดก้นน้อยๆ ด้วยความยินดีไปพลางเอ่ยด้วยท่าทีขัดเขินไปพลาง “รักมากที่สุด สำคัญมากที่สุด และก็เป็นลูกน้องอันดับหนึ่งใช่ไหม”
หลิงหลานพยักหน้าโดยไม่ลังเล “ถูกต้องเสี่ยวซื่อก็คือลูกน้องอันดับหนึ่งที่ฉันรักมากที่สุด ให้ความสำคัญมากที่สุด ไม่มีใครสามารถแย่งตำแหน่งของนายไปได้ เพราะฉะนั้นเสี่ยวซื่อ นายยิ้มมองลูกน้องเบี้ยล่างนายตบตีแย่งชิงกันเองได้เลย…”
เอ่อ…เธอไม่เคยคิดจะรับลูกน้องต่อมาก่อนเลยนะ ทำไมคำพูดที่กล่าวกับเสี่ยวซื่อถึงได้มาพูดถึงเรื่องลูกน้องไปได้? ให้ตายสิ นี่ต้องเป็นความผิดของเสี่ยวซื่อแน่นอน เขาจะต้องมีความสามารถเบี่ยงเบนเนื้อหาคำพูด หลิงหลานโยนความผิดให้เสี่ยวซื่ออย่างเด็กขาด
เสี่ยวซื่อย่อมไม่ล่วงรู้ความคิดในใจของหลิงหลาน เมื่อเขาได้ยินหลิงหลานพ
