ูดแบบนี้ เขาตระหนักได้ทันที “ลูกพี่ ฉันเข้าใจแล้ว ความหมายของเธอก็คือ คนพวกนั้นเป็นลูกน้องของลูกน้องอย่างฉันอีกที…”
หลิงหลานน้ำตาไหลแล้ว ดูเหมือนเธอจะไม่ได้หมายความว่าอย่างนี้นะ! น่าเสียดายที่เวลานี้เธอไม่กล้าไม่พยักหน้า ถ้าเสี่ยวซื่อเป็นบ้าขึ้นมาอีก ก็จินตนาการได้เลยว่าอีกครึ่งปีให้หลัง เด็กห้องสเปเชียลเอจะต้องตายกันระนาวแน่นอน นี่ย่อมเป็นวิกฤติที่น่าสะพรึงกลัว ดีไม่ดี เธอจะถูกลากเข้าไปด้วย เพื่อการนี้แล้ว เธอจะต้องหยุดยั้งการกระทำของเสี่ยวซื่อให้ได้
เอาเถอะ หลิงหลานไม่ได้เป็นแม่พระมีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อคนอื่นขนาดนั้น สุดท้ายแล้วเธอยังทำเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง
หลิงหลานตัดสินใจแล้วก็พยักหน้าอย่างเฉียบขาด ทันใดนั้นในห้วงสติก็พลันปรากฏภาพพวกฉีหลง หานจี้จวิน ลั่วล่างไล่ตามเด็กแสบร้องเรียกเขาว่าพี่ใหญ่อย่างบ้าคลั่ง ส่วนเสี่ยวซื่อก็เอามือน้อยๆ เท้าเอว แหงนหน้ามองฟ้าหัวเราะยาวๆ ด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ
หลิงหลานทำหน้า 囧 ปาดเหงื่ออย่างหนักด้วยความใจฝ่อ พูดลับๆ ว่า ขอโทษด้วยนะพี่น้องทุกคน เพื่อความสงบสุขของโลก ความปลอดภัยของมนุษยชาติ ได้แต่ทำผิดต่อพวกนายแล้ว
เพราะเธอก็ไม่นึกเหมือนกันว่า เธอได้พา ‘อาวุธนิวเคลียร์’ ลงมาที่โลกนี้ เธอมีความผิดแล้ว!
ในที่สุดเสี่ยวซื่อก็ถูกกระสุนเคลือบน้ำตาลของหลิงหลานโจมตี ปลอบโยนให้สงบลง เขาจะแสดงความมีเมตตาปล่อยหลินจงชิงไปสักครั้ง
หลิงหลานได้ยินแล้วก็ประจบ
