ต่ออีกครั้ง หลอกให้เสี่ยวซื่อยิ้มแย้มดีใจ ไม่คิดเรื่องที่ตัวเองเกือบจะถูกแย่งชิงบัลลังก์ลูกน้องอันดับหนึ่งอีก หลิงหลานค่อยวางใจเบนความคิดไปที่ตัวหายนะอย่างหลินจงชิงคนนี้ พูดไปพูดมา นี่ก็เป็นหายนะที่หลินจงชิงก่อขึ้น
คราวนี้หลิงหลานไม่อยากปฏิเสธอ้อมค้อมอีกแล้ว เธอผลักแฟลชไดร์ฟกลับไปตรงๆ และพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันไม่ต้องการ” เธอไม่คิดจะใช้คำพูดสุภาพแล้ว เธอเปลืองความคิดไปมากเท่าไหร่เพื่อที่จะช่วยหมอนี่? ขนาดพวกฉีหลงเองก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่ ‘น่าขมขื่นใจ’ เพื่อการนี้เลย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ก็เถอะ….
การปฏิเสธอย่างไร้ความปราณีของหลิงหลานทำให้หลินจงชิงทำหน้าแข็งทื่อ แต่เขาก็กลับคืนสู่สีหน้าปกติอย่างรวดเร็ว เขาเก็บแฟลชไดรฟ์อย่างขลุกขลัก แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกถึงความเย็นชาของหลิงหลาน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มต่อไปว่า “หลิงหลาน เดี๋ยวพวกนายจะไปที่ไหนกันล่ะ?”
ตอนเช้ามีแค่วิชาภาษาจีนคาบเดียว พอทานข้าวตอนเที่ยงก็เป็นช่วงเวลากิจกรรมอิสระ ในฐานะที่เขาเป็นคนรับใช้ข้างกายหลิงหลาน เขาจำเป็นต้องรู้ว่าต่อไปหลิงหลานจะทำอะไร
หลิงหลานปรายตามองเขาอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง และไม่ได้พูดอะไร เวลานี้หลิงหลานไม่มีความอดทนที่จะรับมือหลินจงชิงอีกต่อไปแล้ว
หานจี้จวินที่อยู่ข้างๆ รู้สึกได้ถึงความคิดของหลิงหลาน เขาเอ่ยปากว่า “หลินจงชิง พวกเราไม่ต้อนรับนาย และไม่ต้องการการรับใช้ของนายด้วย หวังว่านายจะไม่มาหาลูกพี่หลานของเร
