ในกระจกมีร่างเด็กผู้ชายตัวเล็กสามชุดเครื่องแบบคล้ายทหารของห้องสเปเชียลเอในตำนาน สีแดงที่เด่นชัด ออกแบบตัดเย็บแนบชิดตัว บนเท้ามีรองเท้าบูทหนังหุ้มข้อสูงเล็กๆ ที่สว่างแวววาวจนแทบจะสามารถสะท้อนร่างคนออกมา บนเอวยังมีเข็มขัดหนังกลัดกระดุมโลหะอันหนึ่งไว้ ทำให้เด็กชายตัวน้อยที่เดิมทีดูหล่อเหลาอย่างมากยิ่งดูองอาจกล้าหาญขึ้นอีกหลายส่วน ทำให้หัวใจของผู้หญิงที่อยู่ข้างกายสั่นกระเพื่อม เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักของมารดา
หลานลั่วเฟิ่งประคองแก้มตัวเองไว้ ทำสีหน้าเพ้อฝัน “หลานหลาน ลูกดูเหมือนพ่อของลูกมากเกินไปแล้ว หล่อไร้เทียมทานเหลือเกิน”
หลิงหลานอดกลอกตาไม่ได้ ชมก็ชมสิ ทำไมต้องพูดถึงพ่อเธอด้วย? ชมเธอชัดๆ แต่ความจริงแล้วคนที่นึกถึงก็คือพ่อของเธอเหรอ?
เมื่อคิดถึงประวัติมากมายนับไม่ถ้วนก่อนหน้านี้ของหลานลั่วเฟิ่ง หลิงหลานก็แน่ใจมากว่าแม่ของเธอคลั่งรักอีกแล้ว เธอเมินผู้หญิงคนนี้ไปโดยสิ้นเชิง ดังนั้นก็เลยเอ่ยกับหลิงหนานอีตรงๆ ว่า “คุณย่าแม่บ้าน รบกวนดูแลแม่ด้วยนะครับ”
หลิงหนานอีเป็นภรรยาของพ่อบ้านหลิงฉิน หลานลั่วเฟิ่งกับหลิงหลานเข้ามาพักอยู่ในสถาบันลูกเสือครั้งนี้ก็ได้พาหลิงหนานอีมาด้วย ให้เธอมีอำนาจสิทธิขาดรับผิดชอบเรื่องทุกอย่างของบ้านพัก และหลิงหนานอีก็เลือกแม่บ้านที่ไม่มีปัญหาอะไรและจงรักภักดียินดีสละชีวิตเพื่อตระกูลหลิงมาหนึ่งคนอย่างระมัดระวังเพื่อมารับหน้าที่ทำความสะอาดบ้านพัก
หลิงหนานอีเอ่ยด้วย
