รอยยิ้มว่า “คุณชายหลาน โปรดวางใจเถอะค่ะ”
หลิงหลานค่อยโบกมือบอกลาพวกเธอก่อนจะเดินไปที่หน้าประตูบ้านพัก เธอเพิ่งจะเปิดประตูออกไป ทางด้านหลานลั่วเฟิ่งก็ได้สติจากสภาวะเคลิบเคลิ้ม “หลิงหลาน ลูกเห็นแม่เป็นอะไร ลูกมันอกตัญญู!” หลานหลัวเฟิ่งตวาดมาจากทางด้านหลัง เธอเพิ่งจะตระหนักได้ถึงความหมายในคำพูดของหลิงหลานจนรู้สึกโมโห
หลิงหลานหันมาด้วยยิ้ม “ยินดีด้วยครับแม่ แม่ยังไม่ได้โง่ไปหมด” เธอกล่าวจบก็พุ่งตัวออกไป
“โครม!” เสียงวัตถุบางอย่างกระแทกกับประตูใหญ่ จากนั้นเสียงคำรามที่ดุราวกับเสือของหลานลั่วเฟิ่งก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง “หลิงหลาน คอยดูนะ กลับมาแล้วแม่จะจัดการลงโทษลูก!”
หลิงหลานเดินออกจากบ้านพักขณะที่มุมปากมีรอยยิ้ม แม่ของเธอก็แค่พูด พอเธอกลับมาจริงๆ ก็จะกอดเธอด้วยความกระตือรือร้นแน่นอน หลังจากนั้นก็จะหอมเธอไม่หยุด ท่าทางเหมือนกับว่าจะไม่ยอมหยุดถ้าหากหอมจนหน้าเธอบวมไม่ได้ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่หลิงหลานสงสัยว่า แม่ได้รับการปลูกฝังนิสัยแย่ๆ นี้มาจากพ่อของเธอหรือเปล่า…น่าเสียดายที่ไม่มีของให้อ้างอิง เธอเลยไม่สามารถพิสูจน์ความจริงได้
หลิงหลานค่อยๆ เดินไปบนเส้นทางหลักของเขตบ้านพักแห่งนี้ ช่วงเวลารุ่งสาง มีเด็กเล็กและเด็กวัยรุ่นที่สวมชุดเครื่องแบบสีแดงแบบเดียวกันโผล่ขึ้นมาบนถนนสายนี้ อายุของพวกเขามีตั้งแต่เด็กยันโต ทว่าพวกเขากลับมีทิศทางเดียวกัน ก็คือไปเขตการเรียนรู้ของสถาบันลูกเสือ
ที่แท้เขตบ้านพักขน
