าดใหญ่ที่หลิงหลานเข้าพักอาศัยอยู่เป็นเขตบ้านพักที่ให้นักเรียนห้องสเปเชียลเอของสถาบันศูนย์กลางลูกเสืออยู่อาศัย นักเรียนจากชั้นปีหนึ่งจนถึงชั้นปีสิบต่างอยู่ที่นี่กันทุกคน
อย่างไรก็ตาม น้อยมากที่นักเรียนพวกนี้จะเดินเหมือนกับหลิงหลาน พวกเขากำลังบินไปอย่างอิสระบนถนนหลักขณะที่สวมรองเท้าที่พ่นกระแสลมไปทางด้านหลัง
รองเท้าแบบนี้เรียกว่าฟลายอิ้งสเก็ต มันดูเหมือนรองเท้าสเก็ตชาติก่อนของหลิงหลานมาก ข้างใต้รองเท้ามีล้อ มีล้อสองแถว และก็มีล้อแถวเดียว แต่ฟลายอิ้งสเก็ตล้ำหน้ายิ่งกว่ารองเท้าสก็ต มันมีอุปกรณ์ขับเคลื่อนขนาดจิ๋วติดตั้งอยู่ที่สองฝั่งของรองเท้ารวมไปถึงตรงส้นเท้า ซึ่งสามารถยืมพลังงานของหน่วยเก็บพลังงานมาขับเคลื่อนให้สเก็ตไปเอง จนกระทั่งไปถึงความเร็วในระดับหนึ่ง รองเท้าก็สามารถพาคนบินขึ้นมาได้ แน่นอนว่าระดับความสูงมากที่สุดคือสามารถบินได้แค่ประมาณสองจุดห้าเมตรเท่านั้น
หลิงหลานมึนงงอยู่บ้าง เนื่องจากกฎของสถาบันไม่อนุญาตให้นักเรียนใช้พลังภายนอกมาบินมั่วซั่วภายในสถาบัน ทำไมนักเรียนห้องพิเศษพวกนี้ถึงได้กล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้ล่ะ
“ยืนยันได้ว่า นักเรียนพวกนี้เป็นนักเรียนปีสองขึ้นไปทั้งหมด” เสี่ยวซื่อกระโดดออกมา
“ตรวจสอบดูหน่อยว่าทำไมพวกเขาสามารถใช้ฟลายอิ้งสเก็ตได้” หลิงหลานไม่คิดว่า นักเรียนห้องสเปเชียลเอจะมีอิสระขนาดนี้จริงๆ จะต้องมีสาเหตุอะไรบางอย่างแน่นอน
“หาเจอแล้ว ที่แท้พวกเขาใช้แต้มผลการร
