บแลกฟลายอิ้งสเก็ตมา ดังนั้นก็เลยสามารถบินอยู่ในสถาบันได้อย่างอิสระ”เสี่ยวซื่อยอดเยี่ยมมาก สุ่มเชื่อมต่อสัญญาณไร้สายสักอันเข้าไปที่อินทราเน็ตของสถาบันและค้นหาคำตอบที่หลิงหลานต้องการ
“ฟลายอิ้งสเก็ตที่แลกมาเป็นของที่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือสั่งทำเป็นพิเศษ มีรหัสประจำตัวของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ ดังนั้นถึงสามารถบินอยู่ในสถาบันได้อย่างอิสระ ฟลายอิ้งสเก็ตอื่นๆ ถูกห้ามบิน ถ้าหากพบจะถูกหักคะแนน แล้วยังถูกลดระดับห้องหนึ่งระดับด้วย” เสี่ยวซื่อเอ่ยปากพูดเสริมโดยที่ไม่รอให้หลิงหลานถามต่อ
นี่สิถึงจะถูก! เดิมทีหลิงหลานคิดอยู่ว่าสถาบันแยกออกยังไงว่าเป็นฟลายอิ้งสเก็ตที่แลกมาหรือว่าเป็นของที่นำมาจากข้างนอกเอง คำอธิบายเพิ่มเติมต่อมาของเสี่ยวซื่อได้แก้ไขความสงสัยของเธอ เธอมองพวกรุ่นพี่ที่บินบินมาพวกนั้นด้วยความอิจฉา ตัดสินใจแล้วว่าหลังจากนี้ถ้ามีโอกาสเธอก็จะแลกมาสักอัน
หลิงหลานเดินไปที่ป้ายรถประจำทางโฮเวอร์คาร์ของเขตบ้านพัก สถาบันอยู่ไกลมาก ถ้าหากอาศัยสองขาเดินไป ย่อมไปไม่ถึงเขตการเรียนรู้ภายในหนึ่งชั่วโมงแน่นอน นักเรียนใหม่อย่างพวกเขาไม่มีฟลายอิ้งสเก็ต ถ้าอยากจะประหยัดเวลาก็ได้แต่อาศัยป้ายรถประจำทางโฮเวอร์คาร์ที่ทางสถาบันจัดตั้งไว้พวกนี้
หลิงหลานยังเดินไปไม่ถึงป้ายรถประจำทางโฮเวอร์คาร์ก็เห็นคนมากมายยืนรออยู่ตรงนั้น หลิงหลานนวดหว่างคิ้วด้วยความกลัดกลุ้ม ดูท่าจะต้องรออีกหลายคัน หวังว่าเธอจะไม่ไปสายนะ เป
