บทที่ 190 เจินเหรินมารโลหิตผู้มั่นใจ
ภายในโอบอุ้มบรรพต
“เกาะมารโลหิตนี้มิใช่ของธรรมดา แม้แต่เจินเหรินวางรากฐานยังถูกแรงกดข่มจนใช้เพียงแสงทะยานเร้น ไม่อาจเคลื่อนตนด้วยเคล็ดย้ายกายแม้แต่น้อย”
อิงถงโส่วเหินอยู่กลางแสงทะยาน สายตากวาดมองสภาพโดยรอบ
สิ่งที่เห็นคือขุนเขาสูงต่ำซ้อนเรียงรายเต็มสายตา แต่ไร้แม้เงาคน มีเพียงกระดูกแห้งเกลื่อนพื้น กับศาสตราแปลกประหลาดหลากหลายวางเกลื่อนกลาด
“ได้อีกชิ้นแล้ว!”
ทันใดนั้น อิงถงโส่วเหยียดมือคว้ากลางอากาศ คว้าศาสตราในรูปลักษณ์หอคอยจากซอกไม้ซอกเขา หอคอยนั้นยังมีควันขาวหม่นลอยคลุ้งออกมา
ของล้ำค่าชิ้นนี้ทำเอาอิงถงโส่วยิ้มจนตาแทบหาย นี่นับเป็นศาสตราชิ้นที่สามที่เขาเก็บได้ในแดนลับ แม้จะไม่มีประโยชน์นักสำหรับเจินเหรินวางรากฐานอย่างเขา แต่เอาไว้ให้รางวัลคนใต้อาณัติหรือดึงใจผู้คนก็ยังดี ศาสตรา…ใครจะไม่อยากได้เพิ่มอีกสักชิ้นกันเล่า?
ไม่นานต่อมา อิงถงโส่วก็เผยสีหน้าตื่นเต้นขึ้นอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้กลับมีแสงทะยานสายหนึ่งบินเข้ามาจากที่ไกล ทั้งสองสายแสงปะทะกันตรงจุดพอดี เผยให้เห็นใบหน้าของ…เจ้าแห่งขั้นผสานวิถี เฒ่าหลิน
ในหุบผาพรากวิญญาณ อันเป็นแดนภยันตรายที่ลวี่หยางรังสรรค์
เห็นกลุ่มผู้ฝึกเซียนของพันธมิตรเซียนห้าคน นำโดยมู่หวน ยืนอยู่บริเวณทางเข้าหุบผา กำลังค่อย ๆ เก็บหมอกพรากจิตสลายวิญญาณด้วยความระมัดระวัง
“ของชั้นเลิศชัด ๆ”
มู่หวนพึมพำ “แค่เราสัมผัสกลุ่มควันนี้เข้
