า จิตยังพร่าเลือนถึงเพียงนี้ ถ้าเอาไปกลั่นเป็นศาสตรา รับรองพลังร้ายแรงแน่!”
แต่ในขณะนั้นเอง แสงสว่างจากฟากฟ้าก็พลันฉายลงมา
เมื่อแสงกระจายเผยร่าง ลวี่หยางก็ปรากฏตัวขึ้น มองเหล่าผู้คนตรงหน้า ก่อนพยักหน้าอย่างพึงใจ พวกมันใช้ของข้าเองกับมือ
เหตุกรรมเกิดขึ้นแล้ว!
ชั่วพริบตา ลวี่หยางก็ใช้เคล็ดมหาเวทหลอกสวรรค์ ดึงเอาพลังทัณฑ์สวรรค์ที่เจินเหรินมารโลหิตเคยผลักใสมาให้เขาผ่านเหตุกรรมกระบี่อเวจี บัดนี้ถูกเปลี่ยนเส้นทางอีกครั้ง ไปผูกกับหมอกพรากจิตสลายวิญญาณ และตกลงสู่กลุ่มมู่หวนแทน
ในบัดดล พลังในกายของเขาก็สดชื่นดั่งฟ้าหลังฝน
“เจ้าทำอะไร!?”
มู่หวนคำรามถาม แม้จะไม่รู้ว่ามีเหตุกรรมหรือพลังทัณฑ์ใดถูกเปลี่ยนแปลง แต่สัญชาตญาณก็ร้องเตือนว่า มีบางอย่างผิดปกติ
“ทำอะไรหรือ?”
ลวี่หยางหรี่ตาลง แล้วแสร้งเผยสีหน้าชอบธรรมเกินใคร “พวกเจ้ามาแย่งศาสตราของข้า แล้วถามข้าว่าทำอะไร?”
“อีกอย่าง พวกเจ้าฆ่าฟันในดินแดนบำเพ็ญปี้หยาง ใช้หมู่ชนเป็นเครื่องพลี บาปมหันต์ถึงเพียงนั้น วันนี้ได้รับทัณฑ์จากฟ้า ข้าเพียงแค่สืบแทนสวรรค์ ล้างบาปแทนราษฎร์ ฆ่าพวกมารให้สิ้น!”
คำกล่าวนั้นทำเอามู่หวนหัวเราะเยาะออกมา
“ล้างบาปแทนราษฎร์? พวกข้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญโพ้นทะเล เจ้าจะล้างบาปแทนราษฎร์ ก็น่าจะไปล้างให้เจ้ากระบี่นั่นก่อนมิใช่หรือ? เหตุใดถึงเจาะจงมาเล่นงานพวกข้า?”
ลวี่หยางส่ายหัวเบา ๆ “เพราะเขาแข็งแกร่งเกินไป”
ลูกพลับต้องเลือกบี้ลูกนิ่
