ีรษะกล่าวว่า “ไม่เลว พื้นฐานทำได้ดีมาก หมายเลขเก้า ดูเหมือนว่าเธอจะทุ่มเทจิตใจเต็มที่เลยนะ”
ดวงตาของหมายเลขเก้าแฝงไปด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงก็มีความรู้สึกภาคภูมิใจ “อื้อ หลิงหลานตั้งใจและก็พยายามมาก”
หมายเลขห้าปรายตามองหมายเลขเก้าคล้ายกับยิ้มและไม่ยิ้ม “เธอพอใจหลิงหลานในตอนนี้มากเลยเหรอ? ดูเหมือนหลิงหลานยังไม่ถึงขีดจำกัดนะ หมายเลขเก้า เธอใจอ่อนแล้ว นี่ไม่เหมือนตัวเธอเลย” หมายเลขเก้าแค่นเสียงเย็นกล่าวว่า “ฉันคิดว่าอัตราความก้าวหน้าแบบนี้เหมาะสมกับเธอที่สุดแล้ว” หลังจากที่หมายเลขเก้าเอ่ยประโยคนี้จบ หลังหูของเธอก็ค่อยๆ แดงก่ำ
ช่วยไม่ได้ หมายเลขเก้าเอ่ยคำพูดนี้ออกมาได้ไม่เต็มปาก เนื่องจากความจริงแล้วหลายปีมานี้ เธอไม่ได้เคี่ยวกรำหลิงหลานอย่างหนักจริงๆ
ควรทราบว่าวิธีการสอนของมิติการเรียนรู้เป็นการใช้วิธีที่โหดร้ายสุดขีด บีบให้เด็กระเบิดศักยภาพแอบแฝงเพื่อเลื่อนขั้น มันทำให้พวกเด็กๆ ท้าทายขีดจำกัดของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นขีดจำกัดด้านร่างกาย หรือว่าพลังจิต หรือว่าด้านอื่นๆ
วิธีการสอนที่โหดร้ายแบบนี้ทำให้เด็กทุกคนที่เข้ามาในมิติการเรียนรู้ทนรับการเคี่ยวกรำอย่างไร้ที่สิ้นสุดแบบนี้ไม่ไหว ร้องไห้คร่ำครวญสติแตก เลือกที่หลบหนีด้วยความขลาดเขลา จนถึงขนาดสูญเสียความมั่นใจและร้องขอความเมตตาเสียงดัง…พวกนี้ต่างเป็นช่วงเวลาเปราะบางที่พวกเด็กๆ จำเป็นต้องผ่านไปให้ได้
แต่หลิงหลานกลับเป็นคนที่พิเศษมาก
