้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มก็แข็งทื่อ
หมายเลขเก้าไม่ใยดีหมายเลขห้า เธอหันหน้ามาพูดกับหลิงหลานว่า “หลิงหลาน การฝึกสอนของหมายเลขห้าไม่ง่ายนะ เธอต้องเตรียมตัวให้ดี” เมื่อเผชิญหน้ากับลูกศิษย์ที่ตัวเองภาคภูมิใจ เธอก็อดเป็นห่วงมากหน่อยไม่ได้ เธอรู้สาเหตุดีที่คราวนี้หมายเลขหนึ่งไม่ให้เธอรับผิดชอบหลิงหลานตามลำพัง เห็นได้ชัดมากว่าเขากลัวความรักที่ไม่ลืมหูลืมตาของเธอจะส่งผลกระทบต่อการพัฒนาของหลิงหลาน
แม้ว่าหมายเลขหนึ่งดูเหมือนไม่พอใจหลิงหลานมาก จ้องจับผิดจุดเล็กจุดน้อยก็เยอะ แต่ความจริงแล้วหมายเลขหนึ่งให้ความสำคัญกับหลิงหลานมาก ถึงขนาดที่อบรมสั่งสอนเธอให้เป็นผู้สืบทอด ไม่เช่นนั้นหมายเลขหนึ่งก็คงไม่ปรับเปลี่ยนแผนการสอนของเขาหลายครั้งเพื่อหลิงหลานหรอก
หมายเลขห้าได้ยินคำพูด รอยยิ้มก็ปรากฎขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง “หมายเลขเก้า วางใจเถอะ หลิงหลานเองก็เป็นนักเรียนของฉันเหมือนกันนะ ฉันจะดูแลเธอให้ดีๆ” ไม่รู้ว่าทำไมเห็นรอยยิ้มของหมายเลขห้าแล้ว หลิงหลานรู้สึกได้เพียงความเหน็บหนาวที่โจมตีไปถึงหัวใจ
ลางสังหรณ์ของหลิงหลานไม่ผิด พอหมายเลขเก้าได้ยินคำพูดของหมายเลขห้า เธอก็ไม่ได้ผ่อนคลายจิตใจ หากแต่ใช้สายตาแปลกประหลาดและเห็นอกเห็นใจมองดูหลิงหลาน แววตานี้ทำให้ระฆังเตือนภัยที่อยู่ในก้นบึ้งของจิตใจหลิงหลานร้องดังก้องอย่างบ้าคลั่ง นี่แม่งต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน
หลิงหลานยังไม่ทันเอ่ยปากถามหมายเลขเก้าก็เห็นหมายเลขห้าขยับนิ
