้วทีหนึ่ง หลิงหลานก็ถูกเขาโยนเข้าไปในมิติการเรียนรู้แห่งใหม่ซึ่งเป็นทุ่งหญ้าสุดลูกหูลูกตา หลิงหลานฟังเสียงระบบดังขึ้นข้างหูเธออย่างทุกข์ระทมว่า
ภารกิจ: อีกหนึ่งนาทีให้หลัง ฝูงหมาป่าจะมาถึง โปรดยืนหยัดท่ามกลางการโจมตีของฝูงหมาป่ายี่สิบนาทีโดยที่ไม่เสียชีวิต รางวัลความสำเร็จไม่ทราบ! บทลงโทษความล้มเหลวไม่ทราบ!
หลิงหลานไม่สนใจเรื่องรางวัลและบทลงโทษต่อไป เวลานี้ศีรษะเธอหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา แม่งเอ๊ย ให้เธอต่อสู้กับฝูงหมาป่าด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ แล้วยังต้องฝืนทนให้ได้ยี่สิบนาที นี่มันจะเอาชีวิตกันแน่นอน หลิงหลานไม่เชื่อว่าหมาป่าที่อยู่ในฝูงหมาป่านี้จะเป็นเหมือนกับหมาป่าที่อยู่บนโลกในชาติก่อนของเธอ สัตว์ร้ายในมิติการเรียนรู้แข็งแกร่งกว่าสัตว์บนโลกหลายเท่าแน่นอน
ไม่ใช่ว่าหลิงหลานไม่คิดวิ่งหนี แต่น่าเสียดายที่เธอไม่รู้ว่าฝูงหมาป่าบุกโจมตีจากทางไหน หรือว่าจะมาทั้งสี่ด้านเลย ในเมื่อเธอไม่อาจแน่ใจได้ หากเคลื่อนไหวบุ่มบ่ามก็ทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายได้ ไม่สู้สะสมกำลังรอคอยการต่อสู้ขั้นเด็ดขาดในตอนสุดท้ายดีกว่า
หลิงหลานย่อมใช้ช่วงเวลารอคอยสุดท้ายสังเกตสภาพทุ่งหญ้ารอบด้าน ถ้าหากสามารถหาสถานที่ยากโจมตีง่ายต่อการป้องกันได้ละก็ ไม่ต้องพูดถึงยืนหยัดยี่สิบนาทีเลย ต่อให้ต้องฝืนทนนานกว่านี้อีกหน่อย เธอก็มีความมั่นใจเช่นกัน
น่าเสียดาย หลิงหลานรู้สึกผิดหวัง มิติการเรียนรู้ไม่ใช้เกมในชาติก่อนที่มี
