ซึ้งของหลิงหลานที่มีบุคลิกของยอดฝีมือทำให้เลื่อมใสอีกครั้ง
เมื่อเห็นพวกเด็กๆ ตรงหน้าทำหน้ายกย่อง แม้กระทั่งหานจี้จวินที่ชาญฉลาดก็ทำตาส่องประกายด้วยความตื่นเต้นยินดี สุดท้ายหลิงหลานก็นิ่งเฉยไม่ได้ และลอบปาดเหงื่ออย่างบ้าคลั่ง
เธอไม่มีความคิดหลอกลวงเด็กเล็กๆ เลยนะ ทำไมถึงเพิ่มค่ายกย่องที่พวกเด็กๆ มีต่อเธออีกล่ะ
พวกฉีหลงกับลั่วล่างปล่อยหัวข้อเรื่องหุ่นยนต์นี้ไปในที่สุด พวกเขาเริ่มพูดกันเองเกี่ยวกับเรื่องที่ตัวเองทำในบ้านหลังจากที่สอบเสร็จ เด็กพวกนี้กลับไปแล้วก็พยายามฝึกฝน ดูท่าหลิงหลานมอบแรงกระตุ้นให้พวกเขาอย่างมาก
เมื่อถามหลิงหลานว่าหนึ่งเดือนมานี้เป็นอย่างไรบ้าง พวกเขาก็แปลกใจที่เห็นดวงหน้าเล็กๆ ของหลิงหลานขาวซีด สุดท้ายก็พูดอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “ยังจะเป็นยังไงได้ล่ะ ก็ฝึกฝนเหมือนกับพวกนายไง”
ลั่วล่างกับหานจี้จวินรู้ว่าการฝึกฝนนี้ย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน ไม่อย่างนั้นหลิงหลานคงไม่มีท่าทีเหมือนถูกทรมาน มีเพียงฉีหลงเท่านั้นที่ไม่รู้สึกถึง และเอ่ยถามหลิงหลานต่อว่าฝึกฝนอย่างไรกันแน่
หลิงหลานตอบเสียงอ่อนว่า “ได้รับประสบการณ์ความรู้สึกว่าตายยังไง ตายในรูปแบบต่างๆ นายอยากลองไหมล่ะ”
คำพูดของหลิงหลานที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายความตายทำให้ฉีหลงที่ไม่สนใจอะไรรู้สึกหนาวยะเยือกไปทั่วร่างกายทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีก ไม่เพียงเท่านั้น ลั่วล่างกับหานจี้จวินยิ่งอยู่ห่างจากหลิงหลาน กลัวว่าจะถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องด้ว
