รบมาตรฐานทั่วไป ทำให้ฉีหลงกับลั่วล่างสองคนตาร้อนน้ำลายไหลไม่หยุดอย่างยิ่ง ช่วยไม่ได้ ในฐานะที่หุ่นรบเป็นอาวุธระดับสูงของกองทัพ มันจึงถูกห้ามขายสู่คนภายนอกโดยสิ้นเชิง พวกเด็กๆ แทบจะไม่มีโอกาสเข้าไปมองของจริงใกล้ๆ ส่วนใหญ่แล้วทุกคนต่างเห็นมันผ่านทางหน้าจอ หรือว่าในรูปภาพคุณภาพต่ำนิดหน่อย
นอกเสียจากเป็นพวกลูกหลานสายตรงของตระกูลใหญ่ หรือว่าเป็นลูกหลานของทหารระดับสูงในกองทัพ (ทหารรุ่น N) อาจจะมีโอกาสได้สัมผัส
“เอ๋? ห้องคนขับของหุ่นรบสีเทาเข้มถูกเปิดแล้วเหรอ” ลั่วล่างตาแหลมคม เขามองเห็นการเปลี่ยนแปลงของภาพในหน้าจอเสมือนจริง
“ดูเหมือนจะใช่นะ น่าเสียดายที่ภาพยังเล็กไปหน่อย พวกเรามองเห็นไม่ชัด” ฉีหลงพูดด้วยใบหน้าเสียดาย
หานจี้จวินมองคนทั้งสองแวบหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ในแววตามีความเหยียดหยามอยู่ แต่เขาไม่ได้เอ่ยปากดูถูก เขาเพียงแต่ซูมเข้าไปใกล้หุ่นรบสีเทาเข้มอีกครั้ง ตำแหน่งของห้องคนขับปรากฏขึ้นทั่วทั้งหน้าจอ
ห้องคนขับของหุ่นรบสีเทาเข้มตัวนั้นถูกเปิดออกแล้วตามที่คาดคิดไว้จริงๆ พวกเขาเห็นเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งกำลังก้มศีรษะปีนออกมาจากด้านใน
“ทำไมหมอนี่ดูคุ้นๆ นะ” ฉีหลงยังไม่มีสติตอบรับ
คำพูดนี้นำมาซึ่งความเหยียดหยามของลั่วล่างกับหานจี้จวินสองคน แม่งเอ๊ย ไอ้โง่นี่เป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปยอมรับเขาว่าเป็นลูกพี่ ทำไมตอนนี้ถึงจำเขาไม่ได้ล่ะ
เมื่อลั่วเฉาเห็นร่างเล็กในหน้าจอ ทั่วทั้งใบหน้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่
