อทันที ดวงตาสองข้างเปล่งประกาย ดูท่าเธอเองก็จำได้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายเป็นใคร หานซู่หย่าเป็นคนเดียวที่ไม่ได้มองหน้าจอเสมือนจริง ความสนใจของเธอทั้งหมดถูกฉีหลงดึงดูดไปหมดแล้ว
เวลานี้เอง เด็กที่อยู่ในหน้าจอก็เงยหน้าขึ้นมาในที่สุด
“เชี่ย ลูกพี่หลานนี่นา!” ในที่สุดฉีหลงก็จำได้ เขาตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “เจ๋งเกินไปแล้ว นั่งหุ่นรบมาเลย! ลูกพี่จงเจริญ!”
ตอนนี้ความเคารพนับถือของฉีหลงที่มีต่อหลิงหลานราวกับแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวไม่หยุดให้ตายสิ นายว่า ใครจะโคตรเจ๋งขนาดลูกพี่ของเขาได้
ไม่เพียงฉีหลงที่เลื่อมใส แม้กระทั่งลั่วล่างเองก็ไม่มีใจแข่งขันกับหลิงหลานตั้งแต่แรกแล้ว ระยะห่างระหว่างหมอนี่กับคนอื่นแม่งแตกต่างกันมากเกินไปแล้ว คิดดูสิ ตอนที่พวกเขายังอยากได้หุ่นรบในหน้าจอจนน้ำลายหก หมอนี่กลับใช้หุ่นรบเป็นยานพาหนะ…นี่ยังนับว่าเป็นคนอีกเหรอ เอาเถอะ เขาเลิกแข่งกับอมนุษย์ดีกว่าจะได้ไม่ทำให้ตัวเองโมโห
ลั่วล่างคิดดีแล้ว เขาตัดสินใจจะไม่เสียเวลาไปชิงตำแหน่งลูกพี่กับหลิงหลาน แต่จะเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์แทน บางทีเขาอาจจะสามารถขอลูกพี่หลานให้พวกเขาสัมผัสหุ่นรบอย่างใกล้ชิดก็ได้ เมื่อคิดถึงจุดนี้ ลั่วล่างก็เลือดเดือดพล่าน ดวงตาสองข้างส่องประกายพราวพร่าง
อืม อันที่จริงเป็นลูกน้องเขาก็มีสวัสดิการไม่เลวเหมือนกัน
สีหน้าของหานจี้จวินกลับแตกต่างมาก ดวงหน้าน้อยๆ ของเขาเคร่งเครียดมาก ในสมองมีเพียงคำถามเดียว นั่นก็ค
