รางๆ หลิงหลานรู้สึกดีใจ ในที่สุดก็เดินออกมาจากป่าพุ่มไม้แล้ว
เวลานี้เอง จู่ๆ หลิงหลานก็ขมวดคิ้วทีหนึ่ง มือขวาสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ กุมปืนพกเลเซอร์ขนาดเล็กที่เธอหยิบออกมาจากในโฮเวอร์คาร์ของบ้านเธอในตอนนั้นได้พอดี
ส่วนกล้ามเนื้อและประสาทในร่างกายของหลิงหลานที่อยู่ข้างในเสื้อผ้าก็เกร็งแน่นนานแล้ว ขอเพียงหลิงหลานสัมผัสได้ถึงอันตราย ไม่ว่าจะเป็นปืนเลเซอร์ในมือ หรือว่าร่างกายที่เตรียมตัวไว้อย่างดีมานานก็จะโจมตีใส่แขกที่มาในชั่วพริบตาเพื่อปกป้องตัวเอง
“ลูกพี่ ในที่สุดก็เจอนาย” เสียงตะโกนลั่นของฉีหลงดังมาจากปลายสุดของป่า
หลิงหลานไม่เกร็งร่างกายตัวเอง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นดำทะมึน เธอคิดอย่างกลัดกลุ้มว่าทำไมเข้าโรงเรียนมาก็เจอหมอนี่เลยล่ะ เธอไม่อยากเป็นลูกพี่รับลูกน้องเสียหน่อย นี่มันขัดแย้งกับความธรรมดาที่เธอตั้งใจกำหนดไว้นะ
ในขณะที่หลิงหลานใคร่ครวญว่าจะแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินดีหรือไม่ หรือว่าหลีกหนีไปอีกทางหนึ่ง พวกฉีหลงและหานจี้จวินทั้งห้าคนก็วิ่งตะบึงเข้ามาหาเธอ
เอาเถอะ หลบไม่ได้แล้ว เธอถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ดึงมือขวากลับมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างเป็นธรรมชาติมาก หลังจากนั้นก็โบกมือให้กับพวกฉีหลงอย่างไร้เรี่ยวแรงเพื่อตอบกลับไป ในเวลาเดียวกัน กล้ามเนื้อที่เดิมทีเกร็งแน่นของเธอก็ผ่อนคลายลง เมื่อเผชิญหน้ากับเพื่อนที่เข้าสอบด้วยกันพวกนี้ เธอทำตัวระมัดระวังไม่ได้จริงๆ
“ลูกพี่ เมื
