ก็บสายตากลับมา ขยี้ดวงตาที่เจ็บปวด และกล่าวด้วยความจนปัญญาว่า “ไม่เห็นโฮเวอร์คาร์ที่ลูกพี่นั่งก่อนหน้านี้เลย…”
ลั่วล่างยิ้มหยัน “ยอมรับคนเป็นลูกพี่ แต่ลืมขอเบอร์ติดต่อเนี่ยนะ ฉันล่ะยอมนายจริงๆ”
ที่แท้ตอนนั้นฉีหลงดีใจมากเกินไป จนลืมแลกเปลี่ยนเบอร์ติดต่อกับหลิงหลานซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด ตอนนี้ก็ทำได้แค่พึ่งพาสายตาค้นหาโฮเวอร์คาร์ที่หลิงหลานนั่งท่ามกลางโฮเวอร์คาร์มากมายนับไม่ถ้วน
ฉีหลงปรายตามองไปที่ลั่วล่างแวบหนึ่งและเอ่ยโจมตีกลับว่า “นายเองก็ลืมเหมือนกันไม่ใช่เหรอ” พวกเขาสองคนไม่ว่าใครต่างก็ไม่แตกต่างกัน
“นาย…” ลั่วล่างถูกฉีหลงโจมตีใส่จุดเจ็บปวดก็อับอายจนโกรธ
หานจี้จวินนวดหว่างคิ้วของตัวเองด้วยความปวดหัว เขาเอ่ยปากโน้มน้าวว่า “เอาล่ะ เอาล่ะ ทุกคนต่างกับยอมรับลูกพี่คนเดียวกันแล้ว พวกเราก็ถือว่าอยู่บนเรือลำเดียวกันแล้ว ต้องสามัคคีกันหน่อย จะได้ไม่ทำให้ลูกพี่หลานลำบากใจ”
บางทีประโยคที่ว่าจะได้ไม่ทำให้ลูกพี่หลานลำบากใจของหานจี้จวินนั้น อาจจะทำให้สองคนนี้เก็บอาการของตัวเองลงเล็กน้อย แต่ทั้งสองฝ่ายยังคงแค่นเสียงเย็น และหันหน้าหนีไม่สนใจอีกฝ่าย
หานจี้จวินยิ้มขื่น สองคนนี้จัดการยากเสียจริง ดูท่าต้องรอให้ลูกพี่หลิงหลานมาถึงค่อยจัดการปัญหาการอยู่ร่วมกันอย่างสันติระหว่างพวกเขาได้ เอาเถอะ เวลานี้หานจี้จวินที่ดูแลฉีหลงมาตลอดก็เรียนรู้ที่จะผลักภาระ ทิ้งคนที่จัดการยากสองคนนี้ไปให้หลิงหลานรับผ
