รทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ของพวกเขาทั้งสอง ในสายตาของเขา นี่เป็นเพียงนกสีแดงธรรมดามากๆ เท่านั้น ตระกูลใหญ่น้อยในสหพันธรัฐมีอยู่มากมาย มีคนไม่น้อยที่ใช้รูปสัญลักษณ์ที่คล้ายกับแบบนี้ บางทีก่อนหน้านี้พวกเขาอาจจะเคยเห็นของที่คล้ายคลึงกับแบบนี้ที่ไหนมาก่อน ดังนั้นถึงได้รู้สึกคุ้นตา
หานจี้จวินกับฉีหลงครุ่นคิดอยู่นานก็คิดสาเหตุไม่ออก ตระกูลที่พวกเขาใกล้ชิดสนิทสนมไม่มีรูปสัญลักษณ์คล้ายคลึงกับแบบนี้แน่นอน เช่นนั้นพวกเขาเคยเห็นที่ไหนกันล่ะ
ลั่วเฉาที่อยู่ด้านหนึ่งกล่าวอย่างขัดเขินด้วยใบหน้าขึ้นสีว่า “บนโฮเวอร์คาร์ของลูกพี่หลิงหลานไงคะ ดูเหมือนรูปสัญลักษณ์นี้จะคล้ายกับที่ฉันเคยเห็นมาก”
“อ้า….” เด็กชายสามคนทำหน้าตกตะลึง คำพูดของลั่วเฉาเหนือความคาดหมายของพวกเขามากเกินไปแล้ว
หานจี้จวินยิ่งสับสน หรือว่าตอนนั้นเขากับฉีหลงเองก็มองเห็นเหมือนกัน เพียงแต่ว่าจิตสำนึกหลักไม่ได้สนใจก็เลยไม่ได้จดจำ ทว่าจิตใต้สำนึกจดจำมันได้แล้ว ดังนั้นก็เลยรู้สึกคุ้นเคย?
ทว่าฉีหลงทิ้งความสงสัยที่อยู่ในใจไปทันทีเพราะคำพูดของลั่วเฉา ในเมื่อมีคำตอบแล้ว เขาก็ขี้เกียจเปลืองสมองไปคิด
ลั่วเฉาถูกชายสามคนซึ่งมีพี่ชายของเธออยู่ในนั้นทำให้ตกใจกลัว ก็รีบไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหานซู่หย่าราวกับกระต่ายตัวเล็กๆ ไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว
“น้อง มาๆๆ บอกพี่หน่อยว่า เธอรู้ได้ยังไงว่าบนโฮเวอร์คาร์ของลูกพี่หลานมีรูปนี้อยู่” ลั่วล่างทำหน้าตื่นเต้น
