มากๆ เป็นคนจัดการแทน
เมื่อเห็นหลิงฉินขับหุ่นรบพาหลิงหลานบินไปแล้ว หลิงอวี่ก็ทำหน้าชิงชังฮือๆๆ! ผมอยากพาคุณชายหลานไปโรงเรียนด้วยตัวเองนะ…
หลิงอวี่ที่เจ็บปวดใจได้แต่ระบายอารมณ์ที่อันแน่นอยู่เต็มเปี่ยมใส่พวกนักฆ่าหลายคนที่อยู่ในโฮเวอร์คาร์ เสี่ยวซื่อปลดล็อกประตูแล้ว อย่างไรก็ตาม เขาได้ทำลายออปติคัลคอมพิวเตอร์เพื่อรับรองความปลอดภัย ถึงอย่างไรบนรถก็ยังมีอาวุธอยู่
ส่วนพวกปืนพกเลเซอร์ตกรุ่นที่อยู่บนตัวพวกเขา พวกเขาไม่กล้าทำการต่อต้านและให้จับตัวไปโดยละม่อมเมื่อเผชิญหน้ากับหุ่นรบที่แข็งแกร่ง อย่างไรก็ตาม ต่อให้เป็นแบบนี้ พวกเขาก็แทบจะกลายเป็นคนถูกเผา ถึงแม้ว่าเลเซอร์ที่ยิงเข้ามาจะเฉียดตัวเขาอย่างอันตรายมากๆ แต่ว่าอุณหภูมิสูงอย่างรุนแรงที่เลเซอร์นำมาก็เผาพวกเขาไปเกือบหมด จนพวกเขาแทบจะสุกแล้ว
ดังนั้นเมื่อผู้คุ้มกันอีกกลุ่มของตระกูลหลิงมาถึง พวกเขาก็เหมือนกับเห็นผู้ช่วยให้รอดก็ไม่ปาน พวกเขาตื่นเต้นอย่างยิ่ง จนแทบจะกอดต้นขาของอีกฝ่ายและร้องไห้ด้วยความทุกข์ใจ
เชี่ย ต่อให้พวกเขาเป็นนักฆ่า เป็นนักโทษ ก็ไม่จำเป็นต้องทรมานคนขนาดนี้ ยังมีสิทธิมนุษยชนอยู่ไหม
………..
เมื่อหลิงหลานเข้าไปในห้องคนขับ ก็รู้ว่าเพราะอะไรหุ่นรบถึงสามารถบรรทุกคนได้ ที่แท้ตรงที่นั่งคนขับหุ่นรบซึ่งอยู่ติดกับห้องคนขับจะมีพื้นที่แคบๆ สามารถรับผู้ใหญ่ที่มีน้ำหนักหนึ่งร้อยห้าสิบจินให้นั่งอยู่ด้านในได้หนึ่งคน แน่นอนว่าที่นั่งนั้นไม่ได
