หลิงฉินได้ยินคำพูดของหลิงอวี่ ท่าทีก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาส่ายศีรษะถอนหายใจกล่าวว่า “นายก็นะ ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยและก็แบกความผิดไว้ที่ตัวเองด้วยล่ะ ไอ้หนูหัว อย่าบีบตัวเองมากเกินไป ครั้งนี้พวกนายยังมาทันเวลา ไม่อย่างนั้นคนแก่อย่างฉันก็คงถูกจัดการที่นี่แล้ว”
หลิงหัวเป็นคนที่หลิงฉินอบรมสั่งสอนมากับมือ ดังนั้นเขาถึงได้รักมากและตำหนิมาก หลิงฉินคาดหวังหลิงหัวเอาไว้สูงมาก เขาอบรมสั่งสอนหลิงหัวให้เป็นผู้สืบทอดของเขา นั่นก็คือหวังว่าหลังจากที่เขาตายแล้ว หลิงหัวจะรับช่วงต่อตำแหน่งของเขาได้ คุ้มครองตระกูลหลิง ปกป้องหลิงหลาน รวมไปถึงลูกของเธอต่อไป
อย่างไรก็ตาม บางทีหลิงฉินอาจจะเข้มงวดกับเขามากเกินไป ทำให้หลิงหัวยิ่งมีนิสัยเก็บตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าอะไรก็เก็บเอาไว้ในใจ ต่อให้ถูกกล่าวหาก็ไม่ยอมพูดสักประโยค แบกรับความผิดเอาไว้เงียบๆ
คราวนี้หลิงหัวก็ยังคงเป็นแบบนี้ ถึงแม้ว่าหลิงอวี่จะอธิบายเรื่องราวเพื่อเขา หลิงฉินเองก็ไม่ได้ตำหนิมากนัก แต่เขาก็ยังคงข้ามด่านนี้ของตัวเองไปไม่ได้ เขาเอ่ยว่า “ขอโทษครับ อาจารย์ ผมทำให้คุณผิดหวังแล้ว”
ดวงตาพยัคฆ์ของหลิงหัวคู่นั้นมีความเจ็บปวดและกล่าวโทษตัวเอง ความเลินเล่อและความผิดพลาดของเขาในครั้งนี้แทบจะก่อความผิดร้ายแรงแล้ว ทำให้เขาละอายใจอย่างที่ไม่มีอะไรมาเทียบได้
หลิงอวี่คิดว่าเขาไม่สามารถให้หัวหน้าทีมของตัวเองเป็นแบบนี้ต่อไปได้ ความกดดันที่หัวหน้าแบกรับไว
