วอย่างฉุนเฉียวว่า “ไอ้เด็กเวร ฉันดูไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ ให้ตายสิ ไม่รู้เรื่องก็อย่าพูด น่าขายหน้าชะมัด! นายเดินตามฉันมาก็พอ”
หลิงฉินพาชายสองคนเดินไปข้างหน้าต่อ ในปากก็ยังบ่นว่า “จริงๆ เลย นายติดตามหัวหน้าของนายมาสองสามปีแล้วนะ ทำไมถึงไม่เรียนรู้ความสุขุมหนักแน่นมาสักนิด ยังใจร้อนแบบนี้…” หลิงฉินไม่เข้าใจอยู่บ้าง หลิงหัวเยือกเย็นขนาดนี้ หลังจากที่หลิงอวี่ซึมซับอิทธิพลจากสภาพแวดล้อมมาสองสามปี นิสัยของเขาก็ควรจะตกตะกอนได้แล้ว ทำไมจนถึงตอนนี้เขาก็ยังคงอยู่ไม่สุขแบบนี้ ต่อไปเขาจะรับตำแหน่งของหลิงหัวกลายเป็นหัวหน้าหน่วยหุ่นรบได้อย่างไร
หลิงอวี่ที่อยู่ด้านหลังหลิงฉินทำหน้าตรอมตรม เขาขยิบตาให้กับหัวหน้าของตัวเองราวกับกำลังถามว่า ผู้อาวุโสฉินเป็นคนขี้บ่นแบบนี้มาตลอดเลยหรือเปล่า
หลิงหัวยิ้มขื่น สายตาบ่งบอกว่าหลิงอวี่ก็ทนแบบนี้ไปเถอะ ส่วนเขาก็ชินเสียแล้ว
ในที่สุดหลิงฉินก็เดินมาถึงจุดที่ถูกหลิงหลานใช้แผ่นเหล็กมากำบังร่างกายเธอไว้ เขาหัวเราะหึๆ พลางเอ่ยถามชายสองคนที่อยู่ด้านข้างว่า “พวกนายสังเกตเห็นอะไรไหม”
หลิงหัวมองแผ่นเหล็กชิ้นนั้น แววตาก็เปล่งประกาย สีหน้าดูกำลังครุ่นคิด ส่วนหลิงอวี่กลับทำหน้ามึนงงราวกับไม่เข้าใจความหมายของพ่อบ้านหลิงฉิน ตรงหน้าก็คือพื้นที่ราบขรุขระชัดๆ ต่อให้ด้านบนมีแผ่นเหล็กเล็กๆ คลุมไว้ก็เปลี่ยนผลนี้ไปไม่ได้ ที่นี่ไม่สามารถซ่อนตัวคนได้เลย มีคนที่บางเหมือนกับกระด
