าษได้ด้วยหรือไง
หลิงหัวคุกเข่าลงและแตะแผ่นเหล็กนั้น “คุณชายหลานน่าจะอยู่ข้างใต้สินะครับ เป็นสถานที่ดีตามที่คาดคิดไว้จริงๆ คุณชายหลานฉลาดมาก”
หลิงฉินได้ยินคำพูดของหลิงหัว รอยยิ้มก็ยิ่งดูมีความสุขมากขึ้น ดวงหน้าที่เดิมทียังไม่มีริ้วรอยอะไรก็ถูกรอยยิ้มของเขาทำให้มีชีวิตชีวาราวกับดอกไม้แย้มบานทันที “ไม่ผิด คุณชายหลานอยู่ข้างใต้” เขาคุกเข่าลงเช่นกัน จากนั้นก็เคาะแผ่นเหล็กนั้นเบาๆ พลางกล่าวว่า “คุณชายหลาน ปลอดภัยแล้วครับ รีบออกมาเถอะ”
แผ่นเหล็กยังคงไม่ขยับสักนิดเดียว ราวกับข้างใต้ไม่มีใครอยู่จริงๆ ในขณะที่หลิงอวี่คิดว่าพ่อบ้านหลิงฉินแก่เลอะเลือนจนจำสถานที่ผิด แผ่นเหล็กนั้นก็ขยับเองจริงๆ มันเลิกขึ้นน้อยๆ จนเผยรอยแยกกับพื้นที่เล็กสุดขีด
ถึงแม้ว่ารอยแยกนั้นจะเล็กมากจริงๆ แต่หลิงอวี่ยังคงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของแผ่นเหล็กอยู่ดี เขาทำหน้าประหลาดใจ ไม่นึกว่าข้างใต้นี้จะมีคนอยู่จริงๆ
เมื่อหลิงหลานเห็นคนที่อยู่ด้านนอกเป็นหลิงฉิน เธอก็เลิกแผ่นเหล็กที่บังตัวออกด้วยสีหน้าตื่นเต้น จากนั้นก็คลานออกมาจากแผ่นเว้าทันทีก่อนจะกอดหลิงฉินไว้ ร่างกายเล็กๆ ของเธอสั่นเทา
หลิงฉินถอนหายใจเฮือกหนึ่งและกอดร่างเล็กๆ ของหลิงหลานไว้ ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะแสดงออกได้อย่างเยือกเย็นและทำการตัดสินที่ถูกต้องอย่างมากในช่วงเวลาวิกฤติ แต่ถึงอย่างไรอายุของเธอก็ยังน้อย ช่วงเวลาความเป็นความตายเมื่อสักครู่นี้ทำให้เธอตกใจกลัวแล้ว
