ขาไว้
หลิงอวี่ใคร่ครวญแล้วก็เห็นด้วย ในเมื่อหน่วยรบของตระกูลหลิงชักช้าขนาดนี้จนไม่อาจให้การช่วยเหลือ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าพวกเขาจะต้องถูกศัตรูล่อให้ติดกับ ทำไมเขาถึงได้โง่ขนาดนี้นะ ถูกเด็กอายุหกขวบดูถูกเข้าแล้ว
เขาได้แต่ขยี้จมูกด้วยความกระดากอาย แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกรู้สากับการดูถูกของหลิงหลาน และตอบด้วยความเอาจริงเอาจังว่า “ตอนที่พวกเราเพิ่งผ่านเมืองชียา เข้าไปในทุ่งร้างแห่งนี้ หัวหน้าเป็นคนแรกที่พบว่ามีหุ่นรบทีมหนึ่งกำลังลอบตามหลังคุณชายหลาน หัวหน้าส่งพวกหลิงเจ๋อสามคนไปล่อหุ่นรบทีมนั้นเพื่อรับรองความปลอดภัยของคุณชายหลาน ส่วนผมกับหัวหน้าก็ติดตามอยู่ห่างๆ ต่อไป แต่ไม่นานพวกเราก็พบหุ่นรบอีกทีมที่ตั้งอาวุธ เห็นได้ชัดว่าคิดทำร้ายคุณชายหลาน ผมกับหัวหน้าได้แต่ยิงไปก่อนเพื่อล่อหุ่นรบทีมนั้น…ต่อมาก็โชคดีสลัดพวกมันหลุดไปได้”
หลิงอวี่กล่าวถึงตรงนี้สีหน้าก็ดูไม่ได้อย่างมาก “หลังจากนั้น ผมกับหัวหน้าก็ได้รับการติดต่อ ถึงค่อยพบว่าพวกเราอยู่ห่างคุณชายหลานแล้ว และสูญเสียร่องรอยของคุณชายหลานไปโดยสิ้นเชิง พวกเราค่อยตระหนักได้ว่า เราอาจจะตกเข้าไปในแผนการล่อเสือออกจากถ้ำของฝ่ายตรงข้ามแล้ว พอคิดถึงหุ่นรบพวกนั้น ไม่ว่าจะเป็นจำนวนหุ่นรบหรือว่าอุปกรณ์อาวุธต่างก็เหนือกว่าพวกเราทุกอย่าง บางทีหัวหน้าอาจจะยังมีโอกาสหนีรอด แต่ระดับของผมไม่มีโอกาสแน่นอน ทว่าผมกลับหนีรอดมาได้…”
หลิงอวี่สลดใจอย่างมาก เขาก้มหน้าลง หง
