เดียวก็จดจำได้ขึ้นใจ มันทำเรื่องที่หลิงหลานต้องการจะทำได้อย่างสมบูรณ์โดยที่ไม่จำเป็นต้องให้หลิงหลานสั่งเป็นครั้งที่สอง
“เสี่ยวซื่อ ทำได้ไม่เลวเลย” ต่อให้หลิงหลานไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน แต่เธอก็รู้เหมือนกันว่าเด็กๆ ชอบถูกชม ดังนั้นเธอก็เลยกล่าวชมเชยโดยไม่ตระหนี่แม้แต่น้อย ทำให้ดวงหน้าน้อยๆ ของเสี่ยวซื่อแดงแปร๊ดทันที คิ้วและตายิ้มจนเป็นเส้นเดียว
………
โฮเวอร์คาร์ขวางกั้นวิถีการยิงของฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง ต่อให้เป็นคนที่ไม่ฉลาดอย่างไรก็มองออกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ผิดปกติ! ต้องมีปัญหาเกิดขึ้นแน่นอน” หุ่นรบ B วางปืนสไนเปอร์ในมือลง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
“หัวหน้า ผมจำได้ว่าคนของโฮเวอร์คาร์สองคันนั้นออกมากันหมดแล้ว ด้านในไม่มีคนเลย” หุ่นรบ A เองก็พบความจริงเช่นกันว่า คนที่แต่เดิมอยู่ในรถกำลังสู้ยิบตากับฝ่ายตรงข้ามอยู่
“แย่ล่ะ พวกเราถูกเจอตัวแล้ว” เมื่อคิดโยงไปถึงการโจมตีของพวกเขาสองคนถูกขวางเอาไว้ หุ่นรบ B ก็หลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา เขารู้แล้วว่าบางทีเขากำลังถูกฝ่ายตรงข้ามเฝ้าสังเกตทุกการเคลื่อนไหว
“อ่า…หัวหน้า งั้นพวกเราควรจะทำยังไงดี” หุ่นรบ A ร้อนใจ ถ้าเกิดตัวตนถูกเปิดเผยขึ้นมาจริงๆ พวกเขาย่อมมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าเบื้องบนคือใคร แต่อาศัยแค่ตัวอักษรในคำพูดของหัวหน้าก็เข้าใจแล้วว่า คนที่สามารถพลิกทะเลคว่ำแม่น้ำ[1] จะจัดการพวกเขาก็ย่อมง่ายดายเหมือนกับบี้มดสองตัวเท่า
