ก็ไม่ท้อแท้ใจ การฝึกเอาตัวรอดในป่าดึกดำบรรพ์เมื่อไม่นานมานี้ทำให้เธอจำขึ้นใจว่า ต่อให้จะตายก็ต้องเยือกเย็นเข้าไว้ โอกาสมักจะปรากฏตัวขึ้นในเวลาที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุด
อยากจะได้โอกาสรอดก็ต้องแก้ปัญหาเรื่องโฮเวอร์คาร์ที่รั้งท้ายราวกับเสือที่จ้องพร้อมตะครุบเหยื่อคันนั้นก่อน ปืนใหญ่เลเซอร์สองกระบอกอันตรายต่อพวกเขามากเกินไปจริงๆ ถึงแม้ว่าหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ที่อยู่ห่างไกลจะคุกคามมากเช่นกัน…แต่หลิงหลานตัดสินใจว่าจะจัดการอันตรายตรงหน้าก่อน
อย่างไรก็ตาม อาวุธที่เธอพกติดตัวมาตอนนี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอจัดการกับโฮเวอร์คาร์ที่ติดอาวุธเต็มคันได้ ยิ่งไปกว่านั้นด้านในยังมีนักฆ่าที่ร้ายกาจอีกหลายคน หลิงหลานที่ตัวเล็กแบบนี้จะจัดการหนึ่งคนอาจจะยังมีความเป็นไปได้ แต่ถ้าสองคนขึ้นไปก็ไม่รู้แล้ว
ควรจะทำอย่างไรดีนะ
“เชอะ ทำไมช่วงเวลาสำคัญถึงได้ลืมฉันแล้วล่ะ” เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงสติเฝ้ารอหลิงหลานร้องขอความช่วยเหลือมาตลอดก็รู้สึกหดหู่แล้ว เขาเอ่ยประท้วงอย่างรุนแรง
“เอ่อ นายจัดการได้กี่คนล่ะ” หลิงหลานอึ้งไป เธองุนงงมาก ตัวเธอรับมือสองคนไม่ไหว แล้วเสี่ยวซื่อที่มีเพียงความคิดไม่มีร่างกายสามารถทำได้ด้วยเหรอ
“ฉันจัดการคนไม่ได้ แต่ว่าฉันจัดการรถได้นะ” เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความห่อเหี่ยวใจ ทำไมลูกพี่ของเขาถึงได้โง่ขนาดนี้นะ มนุษย์ไม่ใช่คอมพิวเตอร์ซะหน่อย เขาเจาะเข้าไปไม่ได้หรอก
คำพูดของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานตร
