ะหนักขึ้นมาได้ เธอเสียเวลาแก้ไขปัญหาที่ไม่มีทางแก้ออก เวลานี้โฮเวอร์คาร์ต่างใช้ออปติคัลคอมพิวเตอร์[2] ที่มีปัญญาประดิษฐ์มาควบคุม และเสี่ยวซื่อก็เป็นดาวข่มออปติคัลคอมพิวเตอร์ ขอเพียงให้โอกาสเขา เขาก็สามารถได้รับอำนาจควบคุมโฮเวอร์คาร์ เช่นนั้นอาวุธของรถคันนั้นก็จะยิงออกไปไม่ได้….
“นายสามารถเจาะเข้าไปในระยะห่างเท่านี้เหรอ” หลิงหลานยังถามขึ้นอีกประโยคด้วยความกังวล
“ต่อให้ห่างออกไปอีกสิบเมตรก็ไม่มีปัญหา…ถ้าเกิดพลังจิตของเธอสูงกว่านี้อีกหน่อย ฉันก็สามารถเจาะเข้าไปได้ไกลมากขึ้น” เสี่ยวซื่อตอบโดยที่แฝงความเสียใจเอาไว้ ราวกับกำลังดูถูกหลิงหลานว่าเธอจำกัดความสามารถของเขา
หลิงหลานหงุดหงิดจนโกรธ “ยังไม่ทำให้ฉันอีกล่ะ ถ้าเกิดฉันตายไป นายก็ไม่มีหวังแล้วเหมือนกัน…”
เสี่ยวซื่อสั่นงกๆ เขาจะลืมเรื่องนี้ได้อย่างไร เขาไม่กล้าพูดอวดแล้ว และยืมพลังจิตของหลิงหลานแทรกซึมเข้าไปที่โฮเวอร์คาร์คันนั้นทันที
ในขณะนี้เอง ชายแปดคนนั้นก็ผ่านจุดที่หลิงหลานซ่อนตัวอยู่ ถึงอย่างไรนอกจากเศษชิ้นส่วนใหญ่น้อยหลายชิ้นที่นอนระเนระนาดแล้ว สถานที่แห่งนี้ก็ไม่มีอย่างอื่นอีก ไม่มีสถานที่ให้คนซ่อนตัวได้เลย พวกเขาย่อมตัดที่นี่ทิ้งไปแน่นอนและเข้าไปหาพุ่มหญ้าต่ำๆ ที่อยู่รอบๆ บริเวณด้านหน้า เห็นได้ชัดมากว่าที่นั่นถึงจะเป็นจุดซ่อนตัวที่ดี
ฝ่ายตรงข้ามเข้าไปใกล้พุ่มหญ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ในใจของหลิงหลานก็เคร่งเครียดขึ้นมาเช่นกัน เพราะว่าพ่
