“ยังรู้จักระบายความโกรธด้วยสินะ ดูท่าเธอจะปรับตัวได้ดีมาก” หมายเลขหนึ่งยืนอยู่กลางอากาศตรงข้ามกับหลิงหลาน แววตามีรอยยิ้มที่แทบจะหาไม่พบแสดงถึงการยอมรับของเขาเป็นครั้งแรก
คำพูดของอาจารย์หมายเลขหนึ่งทำให้หลิงหลานรู้สึกยินดีอยู่ในใจเล็กน้อย ความรู้สึกที่ถูกผู้ปกครองชมเชยอย่างคาดไม่ถึงทำให้เธอยากจะหลีกเลี่ยงความอิ่มอกอิ่มใจนิดหน่อยไม่ได้ อย่างไรก็ตามหลิงหลานไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้น เธอทำหน้าเย็นชากล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์ว่า “อาจารย์หมายเลขหนึ่ง คุณไม่กลัวฉันจะถูกสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายแบบนี้บีบให้เป็นบ้าเลยหรือไงคะ”
หลิงหลานรู้ดีว่า ถ้าไม่ใช่เพราะจิตใจของเธอแข็งแกร่งทรหดแล้วละก็ สถานที่น่ากลัวอย่างป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้สามารถบีบให้ผู้ใหญ่ธรรมดาเป็นบ้าได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้รูปลักษณ์ภายนอกของเธอเป็นแค่เด็กอายุหกขวบเท่านั้นนะ ต่อให้เป็นเด็กอัจฉริยะอีกแค่ไหน เมื่ออยู่ในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ก็เอาชีวิตรอดต่อไปไม่ได้เหมือนกัน
ถึงแม้ว่าที่นี่สามารถฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด แต่วิธีการตายที่น่ากลัวในแบบต่างๆ รวมไปถึงการสะท้อนความเป็นจริงบนร่างกายทั้งหมดสามารถทำให้เด็กที่จิตใจยังไม่กลายเป็นผู้ใหญ่พังทลายได้โดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้นยังบอกไม่ได้ว่าจะทำภารกิจได้สำเร็จ
หลิงหลานสงสัยมากว่า มิติการเรียนรู้นี้มีเพื่อบ่มเพาะเด็กให้ประสบความสำเร็จหรือว่ามีไว้ทำลายอนาคตเด็กกันแน่ ดังนั้นเธอถึงได้มองหมายเลขหนึ่ง
