ากฉันแล้วว่าไม่อนุญาตให้ใช้กำลังในครอบครัว!” ในขณะที่เสี่ยวซื่อกระทืบเท้าประท้วง เขาก็คลายความรู้สึกตื่นตระหนกลงเช่นกัน คนที่กล้าใช้กำลังทำร้ายเขาจะต้องเป็นลูกพี่หลิงหลานแน่นอน ชั่วพริบตาเมื่อสักครู่นี้เขาคิดว่าหลิงหลานเป็นคนอื่น เป็นคนฆ่าสัตว์ที่เต็มไปด้วยจิตสังหารและไอชั่วร้าย
หลิงหลานปล่อยนิ้วที่บิดหูออกด้วยความหงุดหงิดและถามเสี่ยวซื่อว่า “ทำไมต้องถามฉันว่าใช่ฉันหรือเปล่าด้วย นอกจากฉันแล้วยังมีคนอื่นแอบเข้ามาที่นี่ได้ด้วยหรือไง”
เสี่ยวซื่อมองหลิงหลานด้วยความจริงจังแล้วค่อยพูดว่า “ลูกพี่ เธอไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนตัวเธอเลยใช่ไหม” สิ้นเสียงกล่าว กระจกตั้งพื้นขนาดใหญ่สุดขีดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าคนทั้งสอง รูปลักษณ์ของทั้งสองคนสะท้อนอยู่ในกระจกตามความเป็นจริง
หลิงหลานเงยหน้ามองก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเสี่ยวซื่อ และก็เข้าใจคำพูดของอาจารย์หมายเลขหนึ่งที่เตือนเธอตอนออกไปว่าให้เธอเก็บไอชั่วร้ายไว้
หลิงหลานในกระจกไม่ได้ดูไม่มีพิษมีภัยเหมือนในตอนแรกแล้ว แววตาอำมหิต ขอบตาที่ยังคงมีจิตสังหารหลงเหลืออยู่ รวมไปถึงไอกระหายเลือดชั่วร้ายที่อยู่รอบตัวจางๆ ต่างแสดงให้เห็นว่าเด็กตรงหน้าเป็นสัตว์ร้ายที่โหดเหี้ยมสามารถโจมตีคุณได้ในวินาทีถัดมา
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้…” หลิงหลานรีบถูแก้มตัวเอง อยากให้สีหน้าของตัวเองอ่อนโยนลงมา ถ้าหากออกไปแบบนี้จะต้องทำให้มารดาเธอตกใจกลัวแน่นอน ต่อให้ไม่ได้ทำให้มารดาก
