ี่ยนไปอีกครั้ง ไม่มีสีเขียว หนองน้ำและซากกระดูกแล้ว มีเพียงพื้นที่ว่างเปล่าเท่านั้น
พวกเขากลับมายังมิติการเรียนรู้อีกครั้ง กลับมายังสถานที่ที่เธอเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่ากับอาจารย์หมายเลขเก้าตั้งแต่เริ่มแรก เมื่อเห็นฉากที่คุ้นเคย หลิงหลานก็รู้สึกว่าทิวทัศน์ตรงหน้าเธอดูสวยงามเป็นครั้งแรก…ถึงแม้ว่าความจริงแล้วเบื้องหน้าเธอจะไม่มีอะไรเลยก็ตาม
“ใกล้จะถึงเวลาแล้ว เธอกลับไปก่อน จำไว้ว่าเก็บไอชั่วร้ายบนตัวเธอไว้…” อาจารย์หมายเลขหนึ่งไม่พูดให้กระจ่างก็เตะหลิงหลานออกไป วินาทีต่อมาหลิงหลานก็มาถึงห้องโถงในมิติแห่งจิต
เสี่ยวซื่อที่กำลังนั่งเท้าคางใคร่ครวญอยู่ตรงมุมกำแพงเหมือนกับสัมผัสอะไรบางอย่างได้ เขาเงยศีรษะมองไปก่อนจะเห็นร่างของหลิงหลาน ข้างในแววตาก็เผยความตื่นเต้นยินดีออกมาทันที ตอนที่เสี่ยวซื่อเพิ่งจะเตรียมพร้อมกระโจนเข้ามา จู่ๆ เขาก็เด้งตัวขึ้นแล้ววิ่งไปอยู่ด้านหลังเสาขนาดใหญ่สักต้นด้วยใบหน้าหวาดผวา จากนั้นก็ชะโงกศีรษะเอ่ยถามด้วยความระมัดระวังว่า “ลูกพี่?”
ท่าทางลอกแลกของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานเห็นแล้วไม่สบอารมณ์ เธอกระโดดออกไปบิดหูน้อยๆ ของเสี่ยวซื่อในตอนที่เขายังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง
“เสี่ยวซื่อ นายหนีอะไรยะ…” หลิงหลานเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยัน ถึงแม้ว่าเธอจะจัดการอาจารย์หมายเลขหนึ่งไม่ได้ แต่ว่าการจัดการไอ้เด็กแสบเสี่ยวซื่อนี่ก็ยังเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก
“ขอประท้วง ขอประท้วง เธอรับป
