ไปทั่วร่างกาย มันส่งเสียงคำรามด้วยความเดือดดาล นี่แสดงถึงความโกรธเกรี้ยวของมัน โมโหที่มีสิ่งมีชีวิตมีตาหามีแววไม่พยายามจะทำร้ายมัน มันอยากจะใช้ฟันแหลมคมของตัวเองกัดสิ่งมีชีวิตตัวนั้นให้แหลกเป็นชิ้นๆ แต่มันก็พบว่าไม่สามารถหุบปากตัวเองได้แล้ว
ไม่สิ ไม่ใช่หุบปากไม่ได้ หากแต่ในปากของมันมีไม้ท่อนหนึ่งสอดเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มันอยากจะสลัดท่อนไม้ในปากทิ้ง จากนั้นก็พบว่าร่างกายของมันขยับเขยื้อนไม่ได้แล้ว
ใช่แล้ว มันเหมือนกับถูกสะกดไว้ก็ไม่ปาน นอกจากแขนขาทั้งสี่ที่กำลังดิ้นรนกวัดแกว่งแล้ว ส่วนอื่นๆ ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย มันไม่รู้ว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ความโกรธเกรี้ยวในใจยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ มันอยากจะกู่ร้องด้วยความเดือดดาล แต่ก็พบว่าแม้กระทั่งเสียงคำรามด้วยความโมโหก็ไม่สามารถเปล่งออกมาได้เช่นกัน มันรู้ตัวอีกทีก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ร่างกายตั้งแต่ข้างบนจนถึงข้างล่างปวดร้าวจนไม่อาจทานทน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ยุ่งยากจริงๆ” หลังจากเสียงนี้ดังขึ้นก็มีบางสิ่งที่ตัวเล็กอ่อนแอสุดขีดปรากฏตัวขึ้นอยู่บนยอดศีรษะของมัน หลังจากนั้นความทรงจำสุดท้ายก็คือ สิ่งมีชีวิตตัวนั้นยกเท้าที่ผอมบางของมันขึ้นมาและเตะลงมาที่ยอดศีรษะของมันอย่างหนักหน่วง
หลิงหลานชักเท้าของเธอออกมาจากศีรษะของราชาหนองน้ำโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลย เธอไม่สนใจดูการดิ้นรนเมื่อเผชิญหน้ากับความตายของเจ้าตัวนี้
