หลิงหลานเมาเหล้าได้น่ารักมาก ไม่ได้พูดพล่ามมั่วซั่วและก็ไม่ได้เมาอาละวาดเช่นเดียวกัน เธอเพียงแต่นอนหลับเงียบๆ มุมปากยังเป่าฟองน้ำลายเป็นครั้งคราว
ฉากน่ารักแบบนี้ทำให้หลานลั่วเฟิ่งอารมณ์ดีและขบขัน ไม่นึกเลยว่าเธอไม่สนใจอยู่พักเดียว เด็กคนนี้ก็แอบดื่มไวน์แล้ว อย่างไรก็ตาม ก็มีแค่เวลานี้เท่านั้นที่หลิงหลานถึงจะดูเหมือนเด็กอายุหกขวบจริงๆ เธอนอนหลับโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
หลานลั่วเฟิ่งรู้ว่าความจริงแล้วหลายปีมานี้หลิงหลานเหนื่อยมาก ทุกวันมีภารกิจฝึกฝน ทุกครั้งเธอต้องลอบร้องไห้มองหลิงหลานที่ฝึกฝนจนสลบไป (ความจริงแล้วเสี่ยวซื่อแจงว่าเวลาครบกำหนดแล้ว หลิงหลานก็เลยนอนอู้ ไม่ใช่ว่าหลิงหลานไม่พยายาม แต่ว่าร่างกายของเธอยังอ่อนแอมาก ถ้าฝึกฝนมากเกินไปจะทำให้ร่างกายได้รับความเสียหายที่ไม่สามารถฟื้นฟูกลับคืนได้ ต่อให้มีเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายก็ยังฟื้นฟูกลับมาไม่ได้)
หลานลั่วเฟิ่งไม่อาจหยุดยั้งการฝึกฝนพวกนี้ เพราะเธอรู้ดีว่าทำแบบนี้จะส่งผลดีต่ออนาคตของหลิงหลานอย่างมาก สหพันธรัฐเป็นโลกที่เคารพผู้แข็งแกร่ง แข็งแกร่งมากขึ้นก็จะมีชีวิตที่ปลอดภัยมากขึ้น เธอต้องแข็งใจและทำใจเหี้ยมเพื่ออนาคตของหลิงหลาน
หลานลั่วเฟิ่งอุ้มหลิงหลานอย่างรวดเร็วและพาเธอเข้าไปในห้องนอนของเธอ หลังจากที่หลิงหลานสามารถพูดคุยสื่อสารกับคนได้อย่างฉะฉานแล้ว เธอก็ร้องขอห้องส่วนตัวอย่างแรงกล้า และหลานลั่วเฟิ่งก็เป็นมารดาที่รักลูกมากส
